Χρειάστηκε μία μέρα χωρίς καφέ...

ΤΟΥ ΝΙΚΟΥ ΣΥΦΑΝΤΟΥ

Η είδηση δεν είναι ότι έγινε. Η είδηση είναι ότι πέτυχε.

Η κινητοποίηση των καταστηματαρχών εστίασης και αναψυχής άγγιξε πρωτοφανή ποσοστά επιτυχίας και ομολογουμένως ήρθε να ταράξει τα λιμνάζοντα νερά στον συγκεκριμένο χώρο, αφού πολύ παλαιότερες κινητοποιήσεις δεν είχαν αυτού του μεγέθους την ανταπόκριση.

Αυτή τη φορά υπήρξε συμμετοχή, ενθουσιασμός, αλλά και η πρέπουσα σοβαρότητα κατά τη διάρκεια της περιφρούρησης.

Ο λόγος, απλός: Οι εποχές άλλαξαν και τα προβλήματα που αντιμετωπίζουν οι εκατοντάδες επιχειρήσεις εστίασης και αναψυχής, έχουν πλέον δημιουργήσει ένα ασφυκτικό οικονομικό περιβάλλον στον κλάδο.

Υψηλές φορολογικές και ασφαλιστικές απαιτήσεις   έχουν «γονατίσει» τις μικρομεσαίες επιχειρήσεις, οι οποίες καλούνται να πληρώνουν ασταμάτητα και με καταιγιστικούς ρυθμούς, προκειμένου να μεταγγίζεται χρήμα στα κρατικά ταμεία.

Σε ένα περιβάλλον όπου τα καταναλωτικά περιθώρια είναι τόσο σφιχτά, δεν είναι δυνατόν οι εκατοντάδες μικρομεσαίες επιχειρήσεις και να δημιουργούν θέσεις εργασίας και να πληρώνουν δυσανάλογους φόρους και αυξημένες ασφαλιστικές εισφορές.

Οι Αχαιοί επιχειρηματίες του κλάδου βροντοφώναξαν λοιπόν σήμερα πως «δεν πάει άλλο». Και ήταν τόσο μαζική η φωνή τους, που εκτός του ότι ακούστηκε σε όλη την Επικράτεια, αφύπνισε και πολύ περισσότερους μικρομεσαίους επιχειρηματίες οι οποίοι δραστηριοποιούνται σε άλλους τομείς αλλά αντιμετωπίζουν τα ίδια ακριβώς προβλήματα υπερφορολόγησης. Και ακόμα, κινητοποίησε ένα διόλου ασήμαντο ποσοστό καταναλωτών, που κατάλαβε ότι το βαρύ κόστος λειτουργίας των μικρομεσαίων επιχειρήσεων, κοστίζει ακριβά και στην ίδια τους την τσέπη, μιας και παρά τις υπεράνθρωπες προσπάθειες που καταβάλλονται η μετακύληση   στις τιμές είναι αναπόφευκτη.

Μία ημέρα χωρίς καφέ, αρκούσε για να καταλάβουμε όλοι το πραγματικό νόημα μίας κινητοποίησης. Το οποίο δεν αφορά μόνο όσους συμμετείχαν και «καίγονται», αλλά το σύνολο μίας κοινωνίας  που αρχίζει να αντιλαμβάνεται ότι η πραγματική οικονομία δεν μπορεί να λειτουργήσει με συνέταιρο το Κράτος, αλλά με υγιείς και ελεγχόμενους όρους   ανάπτυξης, που θα δημιουργήσουν θέσεις εργασίας και αξιοπρεπείς συνθήκες επιβίωσης για τους μικρομεσαίους