Ένα σχεδόν μήνα πριν το Ιδρυτικό συνέδριο του Κινήματος Αλλαγής και μία σχεδόν εβδομάδα πριν τις εκλογές συνέδρων, τα κόμματα που συμμετέχουν στο νέο εγχείρημα λειτουργούν μεμονωμένα και εμφανώς χωρίς καμία επικοινωνία μεταξύ τους ή κάποιο κεντρικό σχεδιασμό.
Τη στιγμή που το Κόμμα Σοσιαλδημοκρατών στη Γερμανία, στη κρισιμότερη περίοδο της ιστορίας του, σε μία χώρα με οκταπλάσιο πληθυσμό από την Ελλάδα, κάνει το κρίσιμο συνέδριο επανίδρυσης του με 600 Συνέδρους – Αντιπροσώπους, το Κίνημα Αλλαγής κάνει το ιδρυτικό του συνέδριο με σχεδόν 5.000 εκ των οποίων το 60% διορισμένα!
Προ ολίγων ημερών έγινε συνεδρίαση της Μεγάλης Συγκέντρωσης Αντιπροσώπων στο Ποτάμι. Πέρα του ότι η πλειοψηφία των μελών του οργάνου έχουν αποχωρήσει απο το κόμμα, στη συνεδρίαση αυτή εξέλεξαν νέο Πολιτικό Συμβούλιο… Σε μερικές ημέρες έχουμε ιδρυτικό συνέδριο του νέου φορέα και το Ποτάμι εκλέγει νέο Πολιτικό συμβούλιο γιατί;
Αν αυτό είναι αποδεκτό απο τα υπόλοιπα μέλη του νέου φορέα, τότε και το ΠΑΣΟΚ οφείλει να κάνει αντίστοιχη διαδικασία, αλλιώς η κίνηση του Ποταμιού είναι υπονομευτική προς τις διαδικασίες και την ίδρυση του νέου φορέα και θα πρέπει να αναιρεθεί. Νέος φορέας με νέα όργανα μπορεί να υπάρξει. Νέος φορέας με το ένα κόμμα να έχει νέα όργανα και το άλλο καθόλου ή σε αναστολή, απλά δεν γίνεται.
Επιπλέον το Ποτάμι με τη μηδενική εκλογική επιρροή επιμένει δημοσίως να ζητά διορισμό όλων των συνέδρων, οργάνων κλπ μήπως και καταφέρει να κρύψει την εκλογική ανυπαρξία του, ζητώντας ουσιαστικά να πεταχτούν έξω ή παραμεριστούν στελέχη απο άλλα κόμματα που έχουν αναφορά σε μερίδα του κόσμου και έχουν τη δυνατότητα να προσελκύσουν ψηφοφόρους.
Όλα αυτά τη στιγμή που στο συγκεκριμένο κόμμα έχουν δοθεί 600 θέσεις συνέδρων, και έχει φανερή αδυναμία να καλύψει ακόμα και αυτές, προσφέροντας τες καθημερινά σε όποιον βρίσκουν εύκαιρο και σε πρώην στελέχη τους που έχουν αποχωρήσει εδώ και χρόνια, για να εισπράξουν αρνήσεις.
Όλα τα παραπάνω λίγο πολύ ισχύουν και για τα υπόλοιπα κόμματα, κινήσεις και ομάδες που συμμετέχουν στο εγχείρημα.
Πολιτικό κόμμα που φοβάται τις κάλπες ή τις εκλογικές διαδικασίες, δεν μπορεί να θεωρείται μέρος ενός ελπιδοφόρου εγχειρήματος. Τι σόι νέος πόλος σε τροχιά ρυθμιστή είναι αυτός που βάζει την απόλυτη πλειοψηφία του κόσμου και μελών του να κάνει το πολιτικό σωσίβιο μίας χούφτας Πανελλαδικά στελεχών;
Τελικά το νέο εγχείρημα είναι μια πραγματική νέα ελπίδα ή απλά ένα όχημα για να σώσουν την «επαγγελματική» και πολιτική καριέρα τους πρόσωπα και σχήματα που ο κόσμος, οι ψηφοφόροι, έχουν καταψηφίσει; Ξεχνούν τη παροιμιώδη φράση του λαού μας που μάλλον σκιαγραφεί και τη πορεία τους. «Τα ράσα δεν κάνουν τον παπά».
