Της Γιώτας Κοντογεωργοπούλου
Αν υπάρχει μια αναγκαιότητα πρώτης γραμμής για τον Αλέξη Τσίπρα, αυτή είναι ο τάχιστος ανασχηματισμός του ηθικού πλεονεκτήματος, της κυβέρνησης. Μέχρι σήμερα η «εποχή» ΣΥΡΙΖΑ, είχε δομήσει όλη την επικοινωνιακή της φιλοσοφία στην καθαρότητα των μελών της, ανάγοντάς την σε προνομιακό πεδίο άσκησης πολιτικής, έναντι των συνεχώς καταγγελλόμενων …λερών. Σε αυτή την έμπρακτη διαφορά από το παλιό πολιτικό σύστημα, στο αφήγημα «διαθέτουμε άλλο πολιτικό dna», η κυβέρνηση Τσίπρα δεν έχει εναποθέσει μόνο τα πολιτικά της νώτα. Από εκεί ξεκινάει και κάθε εφόρμησή της εναντίον της αντιπολίτευσης, διεκδικώντας για τον εαυτό της το προνόμιο του άμεμπτου που δικαιολογεί στην απειρία, στην ορμητικότητα αλλά επουδενί στην πρόθεση, πολλώ δε μάλλον στην προσπάθεια αποκόμισης οφέλους, κάθε πολιτικό της παραπάτημα η ολίσθημα στη διαδρομή μεταξύ λόγων και έργων
Μετά την υπόθεση Αντωνοπούλου, αυτό το πλεονέκτημα, αποχρωματίζεται. Σαφώς και δεν είναι η πρώτη φορά που στελέχη της κυβέρνησης επιδεικνύουν επιρρέπεια στην αλαζονεία της εξουσίας, αποδεικνύοντας ότι αυτή είναι κάτι σαν κολλητική ασθένεια, άκρως μεταδοτική, για την ανακοπή της οποίας χρειάζεται μια γενναία πολιτική ασπίδα και όχι ευχολόγια ερχόμενα από τις γραφές της Αγίας Αθανασίας του Αιγάλεω.
Σαφώς, πέραν τούτου είναι και θέμα… οργανισμού και προδιάθεσης. Η απληστία είναι μια λέξη που δεν πρέπει να αντιμετωπίζει κανείς με αδιαφορία, άλλωστε δεν έχει πέσει στην αντίληψή μου περιουσία που να μην έγινε με τη βοήθειά της και από όσα γράφονται η κ. Αντωνοπούλου διαθέτει μεγάλη.
Δεν είναι λοιπόν η πρώτη φορά. Είναι ο όμως η πλέον κραυγαλέα, έρχεται δε αμέσως μετά από την επανύψωση της σημαίας κατά της διαπλοκής μέσω Novartis να ανάψει φωτιά στο …οινόπνευμα με το οποίο περνούσε τα χέρια της η κυβέρνηση για να διατηρήσει καθαρά έναντι των υπολοίπων.
Για αυτό και η κ. Αντωνοπούλου πήρε την άγουσα. Διότι σήκωσε το πανί και φάνηκε το ύφος και το ήθος των μικρών πραγμάτων και το έκανε την πιο ακατάλληλη στιγμή. Και καθόλου τυχαία δεν γίνεται αναφορά στα πράγματα τα μικρά. Είναι αυτά που φωτίζουν τη νοοτροπία, που ρίχνουν τον προβολέα στην υποκρισία. Από κάτι τέτοια μικρά, όπως ένα επίδομα σε ήδη ανθηρότατη κυβερνητική τσέπη, έχουν χαθεί περισσότερες παρτίδες από ό,τι χάνονται για τα… Novartis. Eίναι εκείνη η λεπτή γραμμή που αγγίζει ακόμη και τον πλέον αδαή πολίτη, ο οποίος μπορεί να μην έχει τη δυνατότητα να συλλαβίσει ένα σκάνδαλο σε χαρακτήρες λατινικούς, αλλά καταλαβαίνει πολύ καλά τι σημαίνει «ο κόσμος πεινάει και η ζάμπλουτη Αντωνοπούλου, μου παίρνει το επίδομα».
Ήταν μεγάλο το χαστούκι που έριξε στον ΣΥΡΙΖΑ η Ράνια. Για αυτό και ο ήχος του ανασχηματισμού.
