Από τα χρήματα που εισπράττει το Υπουργείο Οικονομικών σε κάθε μας κίνηση, (Φ.Π.Α. φόρους άμεσους και έμμεσους) έχει με Νόμο καθοριστεί ότι συγκεκριμένο ποσοστό ΑΝΗΚΕΙ ΣΤΟΥΣ ΔΗΜΟΥΣ.
Το Κράτος όμως, τα τελευταία 10 χρόνια παρά το ότι εισπράττει από το Λαό δεν δίνει στους Δήμους τα λεφτά που τους ανήκουν. Οι Λαϊκές Ανάγκες δεν είναι προτεραιότητα για τις κυβερνήσεις διαχρονικά και παρακρατούν χρόνια τώρα τα λεφτά που πρέπει σε κάθε Δήμο να διατεθούν για την βελτίωση της ζωής των πολιτών τους.
Έτσι, πέρυσι ενώ έπρεπε ο Δήμος Πατρέων να εισπράξει 91 εκατομμύρια από τα έσοδα από φόρους του κρατικού προϋπολογισμού η Κυβέρνηση έδωσε μόλις 26 εκατομμύρια και το ίδιο γίνεται 10 χρόνια τώρα όχι μόνο στο Δήμο Πατρέων, αλλά σε όλους τους Δήμους της χώρας.
Για το έτος 2022 οι Δήμοι όλης της χώρας θα πάρουν 244 εκατομμύρια λιγότερα από πέρυσι.
Το κόστος μισθοδοσίας, συμπεριλαμβανομένων εισφορών, υπερωριών και λοιπών εξόδων ατομικής προστασίας στο Δήμο Πατρέων ανέρχεται σε 32 εκατομμύρια και από τον κρατικό προϋπολογισμό μας δόθηκαν πέρυσι μόλις 26 εκατομμύρια και φέτος θα είναι λιγότερα.
Τα δύο τελευταία χρόνια συνταξιοδοτήθηκαν στο Δήμο Πατρέων πάνω από 60 άτομα χωρίς να προσληφθεί ούτε ένας.
Χωρίς λεφτά και χωρίς προσωπικό που πάνε τα πράγματα;
Η απάντηση είναι αυτονόητη, στην ιδιωτικοποίηση και στην απαίτηση εισφορών από τον Πατραϊκό Λαό και από κάθε πολίτη της χώρας.
Εμείς λέμε όχι στην ασφυξία που προκαλεί στους Δήμους της χώρας η κυβερνητική πολιτική.
«Και τι με νοιάζει εμένα;» μπορεί να αναρωτηθεί κάποιος.
Μας νοιάζει όλους γιατί:
Δώσαμε και δεν θα δώσουμε άλλους φόρους και τέλη για να καλυφθούν οι ανάγκες για την βελτίωση της ζωής μας.
Πρέπει να γίνουν προσλήψεις. Υπάρχουν 32.000 άνεργοι στην πόλη μας και ο Δήμος έχει ανάγκη προσωπικού.
Τα λεφτά που λείπουν από τις επιχορηγήσεις των Δήμων από τον κρατικό προϋπολογισμό είναι όλων μας και πρέπει να τα ζητήσουμε. Μας τα χρωστάνε 10 χρόνια.
Πέρα όμως απ΄ όσα παλεύουμε μέσα από το Δήμο και έξω στην κοινωνία η κατάσταση έχει φτάσει στο «μη παρέκει». Οι κυβερνητικές πολιτικές των προηγούμενων ετών έχουν θέσει στο περιθώριο τους πολλούς και ενδιαφέρονται μόνο για τους λίγους και «εκλεκτούς». Έτσι ως αποτέλεσμα των πολιτικών αυτών έχουμε την ακρίβεια να καλπάζει και να εξανεμίζει το λαϊκό εισόδημα, την ανεργία να αυξάνεται χωρίς πρόθεση από το κράτος να ανοίξει μόνιμες θέσεις εργασίας, τους εργαζόμενους να αντιμετωπίζουν εργασιακό μεσαίωνα, τους αυτοαπασχολούμενους να καλούνται συνέχεια να πληρώνουν χωρίς αντίκρισμα των κόπων και της εργασίας τους.
Είναι η ώρα να απαιτήσουμε όλοι μαζί
Για τους νέους που ζητάνε ζωή με αξιοπρέπεια.
Για τους ανέργους που δεν αξίζουν ζωή με το σταγονόμετρο.
Για τους συνταξιούχους που δεν αξίζουν την απαξίωση και τον παραγκωνισμό.
Τα παραπάνω μας αφορούν όλους.
Ας είμαστε όλοι στο Σύνταγμα το Σάββατο 29 Γενάρη γιατί, TΙΠΟΤΑ ΔΕΝ ΜΑΣ ΧΑΡΙΖΕΤΑΙ ΟΛΑ ΚΑΤΑΚΤΙΟΥΝΤΑΙ!
