Ηταν η κορύφωση ενός θεσμού που αναδεικνύει την Πάτρα ως πρωτεύουσα του Καρναβαλιού!
Η μεγάλη κυριακάτικη παρέλαση με τους χιλιάδες καρναβαλιστές στο δρόμο , σαν ένα πολύχρωμο ποτάμι που σε συνέπαιρνε και σε τραβούσε μαζί του στη δίνη ενός ξέφρενου γλεντιού.
Χορός, τραγούδι, κέφι αστείρευτο που μόνο οι πατρινοί έχουν την ικανότητα να μεταδίδουν στους επισκέπτες, «έλα να μάθεις τι θα πει πατρινός», όπως λέει και το γνωστό τραγούδι του Τάσου Μαραγκού.
Όμως υπήρχε και μια άλλη εικόνα . Αμούστακοι νεαροί και μικρές κοπέλες να χορεύουν με ένα μπουκάλι μαυροδάφνη στο χέρι! Κι αυτό να συμβαίνει όχι σε κάποιο σκοτεινό σοκάκι μακριά από τα …αδιάκριτα βλέμματα. Αλλά μπροστά στους θεατές του καρναβαλιού. Μπροστά στους αστυνομικούς . Μπροστά στα μέλη της καρναβαλικής επιτροπής. Μπροστά σε όλους !
Θα πείτε, μα πως μπορείς να ελέγξεις τον ενθουσιασμό και την ορμή της νιότης; Πως μπορείς να εξαφανίσεις ένα φαινόμενο που πάντα αποτελεί την αχίλλειο πτέρνα της καρναβαλικής παρέλασης;
Σίγουρα πάντως δεν αρκούν μερικά αεροπανό που να υπενθυμίζουν πως μπορούμε να διασκεδάσουμε χωρίς …εξαρτήσεις !
Στο παρελθόν είχαν γίνει σημαντικά βήματα προς αυτή την κατεύθυνση. Βλέπαμε ακόμη και μέλη της καρναβαλικής επιτροπής και του Δήμου να μπαίνουν μέσα στην παρέλαση και να παίρνουν από το νεαρόκοσμο το μπουκάλι το ποτό από το χέρι του.
Οι έλεγχοι των αρχών ήταν συνεχείς , ώστε να μην προσφέρει καθένας πλανόδιος αλκοόλ σε ανήλικους για να κονομήσει μερικά ευρώ.
Γιατί όλα αυτά ατόνησαν; Γιατί επιστρέψαμε σε εικόνες που μας πληγώνουν; Γιατί πρέπει να βλέπουμε νέα παιδιά πιωμένα να χειρονομούν , παρασυρμένα από την παραζάλη του ποτού;
Να ευχηθούμε και του χρόνου και με νέα πιο δυναμική καρναβαλική έμπνευση, αλλά με λιγότερες εικόνες που μας θλίβουν…
