«Πριν από 51 χρόνια, στις 24/7/1974 κι ενώ είχε προηγηθεί το αποτυχημένο πραξικόπημα της δικτατορίας εναντίον του Μακαρίου στην Κύπρο και η τουρκική εισβολή που το ακολούθησε, η Χούντα έπεσε και η πολιτική εξουσία παραδόθηκε στη λεγόμενη κυβέρνηση “εθνικής ενότητας”, ως προϊόν συμβιβασμού ανάμεσα στην ηγεσία της στρατιωτικής δικτατορίας, τις ΗΠΑ, το ΝΑΤΟ και αστούς πολιτικούς ηγέτες της προδικτατορικής περιόδου, με προεξάρχοντα τον Κ. Καραμανλή», αναφέρει το ΚΚΕ σε ανακοίνωσή του και επισημαίνει:
«Βασικός στόχος αυτής της πολιτικής μεταβολής ήταν η ενσωμάτωση της δυσαρέσκειας του λαού και της νεολαίας, η οποία είχε εκδηλωθεί σε συνθήκες όξυνσης των εργατικών-λαϊκών προβλημάτων, είχε μαζικοποιηθεί με τον ξεσηκωμό του Πολυτεχνείου και την αιματηρή καταστολή του και είχε κλιμακωθεί μετά το έγκλημα στην Κύπρο. Σε αυτές τις συνθήκες και υπό τον φόβο μιας πιο αποφασιστικής παρέμβασης του εργατικού – λαϊκού παράγοντα επιλέχθηκε η μετάβαση στην αστική κοινοβουλευτική δημοκρατία ως η καλύτερη επιλογή για τα συνολικά συμφέροντα της αστικής τάξης».
«Η δικτατορία -οι πρωταγωνιστές της οποίας είχαν εκκολαφτεί στο πλαίσιο των μηχανισμών του μεταπολεμικού κράτους, του αστικού στρατού, αλλά και του ΝΑΤΟ- στηρίχτηκε στους νόμους και στους μηχανισμούς που βρήκε έτοιμους από τις προδικτατορικές κυβερνήσεις για το χτύπημα του εργατικού-λαϊκού κινήματος, ιδιαίτερα των αγωνιστών της ΕΑΜικής Αντίστασης και του ΔΣΕ. Αποτέλεσε γέννημα και προέκταση των χαρακτηριστικών και των αδιεξόδων του αστικού πολιτικού συστήματος αυτής της περιόδου, χρησιμοποιώντας πιο ανοικτά και πιο έντονη αντικομμουνιστική κρατική καταστολή.
Τόσο η επιβολή της Χούντας, όσο και η πτώση της και η αντικατάστασή της από την αστική κοινοβουλευτική δημοκρατία, αποδεικνύουν ότι η αστική τάξη δεν διστάζει να εναλλάσσει τις μορφές διαχείρισης της εξουσίας της, ανάλογα με τις εσωτερικές και διεθνείς προτεραιότητες και ανάγκες της, με μόνιμα θύματα την εργατική τάξη και το λαό», σημειώνει το ΚΚΕ και προσθέτει:
«Πενηνταένα χρόνια μετά, η ιστορική περίοδος της λεγόμενης “μεταπολίτευσης” προσφέρεται για την εξαγωγή πολύτιμων συμπερασμάτων για το σήμερα, για τις αναγκαίες ριζικές αλλαγές και ανατροπές προς όφελος της εργατικής – λαϊκής πλειοψηφίας. Είναι, άλλωστε, γεγονός ότι η συγκεκριμένη επέτειος και οι γενικόλογες αναφορές στην “αποκατάσταση της δημοκρατίας και του κράτους δικαίου”, αξιοποιούνται για τη συσκότιση του εκμεταλλευτικού χαρακτήρα του σημερινού σάπιου και ξεπερασμένου κράτους, συνολικά του καπιταλιστικού συστήματος».
