Και το έλεγε και το απέδειξε με τη ζωή της. Ήταν καθηγήτρια Γαλλικών αλλά και «καθηγήτρια» της έμπρακτης και ανιδιοτελούς αγάπης. Πολυεπιστήμων, διανουμένη δηλ., παράλληλα, κι ένας ταπεινός και ακάματος λευίτης. Έθεσε τις γνώσεις της στην υπηρεσία του ανθρώπου είτε διδάσκουσα είτε περιθάλπουσα. Δίδαξε γαλλικά επί σειρά ετών στο Γαλλικό Ινστιτούτο αλλά και στο Πανεπιστήμιο Πατρών για 24 χρόνια.
Υπήρξε συγγραφέας 5 έγκριτων βιβλίων, αρχαιολόγος, θεατρολόγος, κριτικός θεάτρου, μεταφράστρια θεατρικών έργων και από τα ιδρυτικά μέλη του Ορειβατικού Συλλόγου όπως και του Θεάτρου Αγορά όπου διετέλεσε και πρόεδρος του διοικητικού συμβουλίου.
Ήταν, επίσης, εθελόντρια του Ελληνικού Ερυθρού Σταυρού με συνεχή και καθημερινή σχεδόν παρουσία στα νοσοκομεία και ευαγή ιδρύματα της πόλης μας (Άσυλο Ανιάτων, Κιβωτός Αγάπης κ.α.) καθώς και εθελόντρια συνεργάτης στο ΣΟΨΥ κάνοντας θεατρικό παιγνίδι ως ψυχοθεραπευτικό μέσο.
Εκατοντάδες μαθητές και φοιτητές διδάχτηκαν από αυτήν, αρκετοί εξ αυτών και δωρεάν, σε εκατοντάδες συνανθρώπους μας απάλυνε το σωματικό και ψυχικό τους πάθος. Φιλομαθείς νέους ενεθάρρυνε και βοήθησε στην επιστημονική και επαγγελματική τους μετεξέλιξη, τους φίλους και συνεργάτες της τίμησε με τη φιλία της, στην οικογένεια και τη συγγένειά της χάρισε περισσή την αγάπη και τη φροντίδα της, ως σύζυγος, μητέρα, γιαγιά και αδελφή και αξιώθηκε να καμαρώσει εκλεκτά παιδιά και εγγόνια.
Αγαπημένη και πολυσέβαστη καθηγήτριά μας,
εσύ που αγάπησες τη μάθηση όχι για τη δόξα, την προσφορά όχι για την ανταπόδοση, τον Θεόν μέσα από τον πλησίον, τον πλησίον όχι ως τον εαυτό σου αλλά πάνω κι απ τον εαυτό σου, εσύ αποτελείς για όλους μας έμπνευση και υπόδειγμα σπάνιο!! Είμαστε τυχεροί και ευλογημένοι που υπήρχες στη ζωή μας και θα υπάρχεις πάντα.
Δέξου την ευγνωμοσύνη μας.
Μακαρία να είναι η οδός που πορεύεσαι και Αιωνία η μνήμη σου!!
Σοφία Μορώνη
