Πέρασαν 199 χρόνια από την εξέγερση των Ελλήνων ενάντια στον Τούρκο κατακτητή. Οδηγός τους η εθνική ιδέα, η εθνική αφύπνιση, που σφυρηλατήθηκε μέσα από την σκλαβιά με σκοπό την υπεράσπιση των ύψιστων ιδανικών, της εθνικής και πολιτικής ελευθερίας.
Οι υπόδουλοι Έλληνες επιθυμούσαν διακαώς την απελευθέρωσή τους από τον τουρκικό ζυγό και από κάθε υποταγή, που τους στερούσε το δικαίωμα να είναι κυρίαρχοι.
Είχαν συνειδητοποιήσει ότι έπρεπε να στηριχτούν στις δικές τους δυνάμεις. Αυτή η συνείδηση τους οδηγούσε σε ένα τραγικό δίλλημα: «Ελευθερία ή θάνατος» και στο εγερτήριο σάλπισμα του Ρήγα Φεραίου «κάλλιο μιας ώρας ελεύθερη ζωή, παρά σαράντα χρόνια σκλαβιά και φυλακή».
Η Επανάσταση του 1821 είχε εθνικοαπελευθερωτικό χαρακτήρα και εξέφρασε το καθολικό αίτημα αποτίναξης της οθωμανικής κυριαρχίας και της ίδρυσης ελληνικού κράτους, που θα κατοχύρωνε τα ανθρώπινα δικαιώματα, το κράτος δικαίου, την ισότητα. Αυτές οι αρχές αποτυπώθηκαν και στα τρία Συντάγματα της επαναστατικής περιόδου 1822, 1823 και 1827.
Μετά από δυο αιώνες απελευθέρωσης, έχουμε χρέος να διαφυλάξουμε τις εθνικές μας παρακαταθήκες.
Οι πολιτικές ηγεσίες οφείλουν να διδάσκονται από τις πράξεις αντίστασης των αγωνιστών και το υψηλό φρόνημα. Οφείλουν να βρίσκονται σε εγρήγορση, χωρίς φόβο, αλλά με εθνική συνεννόηση και ομοψυχία.
Σήμερα η πατρίδα μας βάλλεται από τον ίδιο κατακτητή, ο οποίος αμφισβητεί κυριαρχικά δικαιώματα, της χώρας μας, εκβιάζει την Ελλάδα και το σύνολο της Ευρωπης εργαλειοποιώντας πρόσφυγες και μετανάστες, και γίνεται ολοένα και πιο επικίνδυνος για τη σταθερότητα και την ειρήνη στην ευρύτερη περιοχή.
Όπως και τότε, έτσι και σήμερα οι θυσιες των αγωνιστών του 1821 μας δείχνουν το δρόμο της εθνικής αφύπνισης και της ενδυνάμωσης της πατριωτικής συνείδησης για την προάσπιση της εθνικής μας κυριαρχίας.
