«Η επίσκεψη Ομπάμα, είναι πρόκληση για το λαό, τη νεολαία μας και την ιστορία των αγώνων του λαϊκού κινήματος. Γίνεται τις μέρες αγωνιστικής τιμής και μνήμης της εξέγερσης του Πολυτεχνείου, που σφραγίστηκε από το «Έξω οι ΗΠΑ και το ΝΑΤΟ» γραμμένο στις πύλες του Πολυτεχνείου, που βάφτηκαν με το αίμα των εξεγερμένων.
Ο Ομπάμα έρχεται σαν ατζέντης των ιμπεριαλιστικών συμφερόντων, αυτών που υπηρέτησαν οι πρώην και θα υπηρετούν και οι μελλοντικοί κυβερνώντες των ΗΠΑ».
Αυτά τα σούπερ αγωνιστικά αναφέρονται σε ανακοίνωση της ΑΔΕΔΥ, της συνδικαλιστικής οργάνωσης των δημοσίων υπαλλήλων. Τυχαίνει να γνωρίζω αρκετούς δημόσιους υπάλληλους. Αναρωτιέμαι λοιπόν κατά πόσο εκφράζονται οι γνωστοί και φίλοι που εργάζονται στο δημόσιο από αυτές τις κουβέντες. Όχι πως έχει και τόση σημασία, διότι οι κουβέντες ειπώθηκαν και θα είναι εκεί για πάντα.
Ίσως πιο μεγάλη σημασία έχει να αναρωτηθούμε για όλους αυτούς που, στην καλύτερη περίπτωση, ζουν ακόμα στο ψυχρό πόλεμο και ενώ όλα τριγύρω έχουν αλλάξει, αυτοί επιμένουν να σκέπτονται με όρους προηγούμενων δεκαετιών. Είναι θέμα πνευματικής οκνηρίας; Εμμονής σε παρωχημένα σχήματα; Καθήλωσης σε μοντέλα μιας οριστικά παρελθούσας νεότητας; Δεν ξέρω κι ούτε με νοιάζει.
Μιλάω για όλους αυτούς, και δεν είναι λίγοι, για τους οποίους ταιριάζει γάντι το σχόλιο που λέει ότι ο αντιαμερικανισμός είναι ο σοσιαλισμός των ηλιθίων.
