Του Θεόδωρου Ξούλου*
Οι συνταξιούχοι της χώρας βρίσκονται αντιμέτωποι με μια σκληρή αλήθεια:
βλέπουν, χρόνο με τον χρόνο, το πραγματικό τους εισόδημα να συρρικνώνεται δραματικά.
Παρά τα όσα συμβαίνουν στους μακροοικονομικούς δείκτες περί «οικονομικής ανάκαμψης» και «αύξησης του ΑΕΠ», η καθημερινότητα των ανθρώπων που εργάστηκαν επί δεκαετίες και πλήρωσαν κάθε εισφορά είναι πιο δύσκολη από ποτέ.
Η φτώχεια των συνταξιούχων είναι κοινωνική ντροπή
Τα στοιχεία του e-ΕΦΚΑ είναι αποκαλυπτικά και καταδικαστικά:
• Η μέση κύρια σύνταξη ανέρχεται σήμερα στα μόλις 840 € μεικτά (λιγότερα από 780 € καθαρά).
• Πάνω από το 35 % των συνταξιούχων λαμβάνει κάτω από 700 €.
• Ένα 17 % ζει με λιγότερα από 500 € τον μήνα, τη στιγμή που οι τιμές των βασικών αγαθών έχουν αυξηθεί έως και 40 % μέσα σε δύο χρόνια.
Αυτό δεν είναι απλώς στατιστική∙ είναι κοινωνική πραγματικότητα.
Σημαίνει ότι εκατοντάδες χιλιάδες συνταξιούχοι αναγκάζονται καθημερινά να διαλέξουν ανάμεσα στα φάρμακα ή στο σούπερ μάρκετ.
Το επίδομα των 250 € πρέπει να δοθεί σε όλους – χωρίς εξαιρέσεις
Μπροστά σε αυτή την κατάσταση, το επίδομα των 250 € αποτελεί το ελάχιστο μέτρο που μπορεί και πρέπει να εφαρμοστεί.
Και οφείλει να δοθεί σε όλους τους συνταξιούχους, ανεξαρτήτως εισοδήματος ή περιουσιακής κατάστασης. Διότι ο πληθωρισμός και η ακρίβεια δεν εξαιρούν κανέναν.
Ούτε τα φάρμακα, ούτε το ρεύμα, ούτε το ψωμί έχουν «εισοδηματικά κριτήρια».
Όταν ο συνταξιούχος των 1000 € αντιμετωπίζει το ίδιο κόστος ζωής με εκείνον των 600 €, δεν μπορεί να αποκλείεται από μια ενίσχυση που αποσκοπεί στην αποκατάσταση της αγοραστικής του δύναμης.
Η καθολική χορήγηση του επιδόματος δεν είναι μόνο επιτακτική κοινωνικά, αλλά και ωφέλιμη οικονομικά: κάθε ευρώ που δίνεται στους συνταξιούχους επιστρέφει άμεσα στην πραγματική οικονομία – στα καταστήματα, στα φαρμακεία, στις τοπικές αγορές.
Από τα βοηθήματα στις πραγματικές αυξήσεις
Η ενίσχυση των συντάξεων δεν μπορεί να εξαντλείται σε εφάπαξ επιδόματα.
Απαιτείται δομική και μόνιμη λύση, που θα διασφαλίζει ότι οι συντάξεις δεν θα χάνουν την αξία τους χρόνο με τον χρόνο.
1. Τιμαριθμική αναπροσαρμογή: οι συντάξεις πρέπει να αυξάνονται αυτόματα κάθε χρόνο, τουλάχιστον κατά το ποσοστό του πληθωρισμού, ώστε να διατηρούν την αγοραστική τους δύναμη.
2. Επαναφορά της 13ης και 14ης σύνταξης: έστω σταδιακά, γιατί κανένας συνταξιούχος δεν μπορεί να ζήσει αξιοπρεπώς με 12 «κομμένα» μηνιάτικα. Οι παροχές αυτές δεν είναι προνόμιο, αλλά αντιστάθμισμα σε χρόνια κρατήσεων και θυσιών, ιδιαίτερα της περιόδου των μνημονίων.
3. Κατάργηση ολόκληρης της “προσωπικής διαφοράς” από φέτος, που στερεί αυξήσεις από χιλιάδες δικαιούχους και διαιωνίζει τις αδικίες μεταξύ παλαιών και νέων συνταξιούχων.
Για μια πραγματική κοινωνική ανάταξη
Η στήριξη των συνταξιούχων δεν είναι δημοσιονομικό βάρος∙ είναι επένδυση στη συνοχή και τη σταθερότητα της κοινωνίας.
Οι συνταξιούχοι είναι οι άνθρωποι που στηρίζουν τα παιδιά και τα εγγόνια τους μέσα σε συνθήκες επισφαλούς εργασίας και χαμηλών μισθών, είναι εκείνοι που κρατούν ζωντανές τις μικρές τοπικές κοινωνίες και προσφέρουν ακόμη στην οικονομία και στην οικογένεια.
Η καθολική καταβολή του επιδόματος των 250 €, η θεσμοθέτηση ετήσιας τιμαριθμικής αναπροσαρμογής και η επανάληψη της 13ης και 14ης σύνταξης δεν είναι υπερβολικές ή μη βιώσιμες παροχές.
Είναι τα ελάχιστα μέτρα αποκατάστασης δικαιοσύνης απέναντι στην οικονομική επιβάρυνση και τη συρρίκνωση του εισοδήματος των τελευταίων ετών.
*Οικονομολόγος – Σύμβουλος Ασφαλιστικών, Εργατικών & Συνταξιοδοτικών θεμάτων
