Της Βίβιαν Σαμούρη, αντιδημάρχου Υγείας και Πρόνοιας
Οι αγροτικές κινητοποιήσεις δεν είναι ένα πρόσκαιρο φαινόμενο, μία συγκυρία ούτε μια «δυσλειτουργία» της καθημερινότητας, όπως έντεχνα και με κάθε Μέσο και τρόπο προσπάθησαν να το παρουσιάσουν οι κυβερνώντες και τελικά απέτυχαν… Πέτυχαν, όμως, ακριβώς το αντίθετο.
Την ήττα του κοινωνικού αυτοματισμού, την ανάδειξη της αλληλεγγύης και τη μαζική στήριξη των κοινητοποιήσεων.
Οι συνταγές δεν είναι κατάλληλες ανα πάσα ώρα και για κάθε περίσταση.
Οι αγροτικές κινητοποιήσεις είναι πολιτικό μήνυμα, είναι η έκφραση ενός βαθύτερου αδιεξόδου που αφορά τη δυνατότητα των βιοπαλαιστών αγροτών να ζήσουν από τη δουλειά τους, είναι ο καθρέφτης ενός οικονομικού μοντέλου που πιέζει ασφυκτικά την κοινωνία. Ο πολίτης έδειξε ότι ένιωσε: “Αν δεν αντέχει ο αγρότης, δεν θα αντέξω ούτε εγώ”…Το αγροτικό έγινε κοινωνικό.
Τα μπλόκα, οι δικαστικές διώξεις, ο απαξιωτικός, εμμονικός, αλαζονικός λόγος της κυβέρνησης επιβεβαίωσαν το δίκιο.
Η ιστορική εμπειρία δείχνει ότι η ύπαιθρος λειτουργεί ως πρώτος δείκτης πολιτικής φθοράς και προαναγγέλλει ευρύτερες πολιτικές εξελίξεις.
Το είδαμε χαρακτηριστικά:
την περίοδο 1961–63, όταν η ύπαιθρος ανέδειξε τα όρια ενός αυταρχικού μοντέλου και αποτέλεσε βασικό κοινωνικό υπόβαθρο που αποσταθεροποίησε την κυβέρνηση και κατέστησε αναπόφευκτες τις εκλογές του 1963.
το 1996 με τις κινητοποιήσεις στη Θεσσαλία που προκάλεσαν ευρύτερη πολιτική αναπροσαρμογή,
το 2010–2012 κατά τη μνημονιακή περίοδο, όπου οι αγροτικοί αγώνες απο την ύπαιθρο προανήγγειλαν την κοινωνική έκρηξη και προειδοποίησαν για την απομάκρυνση της κυβέρνησης,
και σε άλλες περιπτώσεις, όπως το 1989 και το 2000, όπου οι κινητοποιήσεις επέφεραν άμεσες υποχωρήσεις της κυβέρνησης.
Σήμερα, η κυβέρνηση επιμένει να αντιμετωπίζει το πρόβλημα με όρους κόστους, κανονισμών και «αντοχών της οικονομίας», αποφεύγοντας να απαντήσει στο βασικό ερώτημα:
ποιος μπορεί να παράγει και να ζει αξιοπρεπώς από την αγροτική παραγωγή.
Η πολιτική της ΕΕ και της ΚΑΠ, το υψηλό κόστος παραγωγής, η ενέργεια και οι χαμηλές τιμές διάθεσης των προϊόντων οδηγούν με μαθηματική ακρίβεια στο ξεκλήρισμα των μικρών και μεσαίων αγροτών και στη συγκέντρωση της γης και της παραγωγής σε λίγα χέρια.
Ιδιαίτερα τώρα με την υπογραφή της συμφωνίας Mercosur με την οποία οι Έλληνες αγρότες θα δεχθούν οριστικό πλήγμα.
Η υπεράσπιση της αγροτικής παραγωγής δεν είναι συντεχνιακό ζήτημα.
Είναι ζήτημα διατροφικής επάρκειας, κοινωνικής συνοχής και δικαιώματος του λαού να ζει από τον μόχθο του.
Μη ξεχνάτε λοιπόν, σήμερα μέρα που είναι,
ότι όταν η ύπαιθρος μιλά, η πολιτική εξουσία δοκιμάζεται.
