«Μ’αυτήν την παθογένεια τη διαχρονική σου, / την αγκαλιά μου έχασες, η ευθύνη ’ναι δική σου». «Βαθύς ήταν ο πόθος μου μα πιο βαθύ το κράτος, / κι αντίς κεντρώος, μάθια μου, βγήκα δεξιός λειράτος». Και: «Θα κάνουν Εξεταστική ώς το Εικοσιένα, / φταίχτη να ξαναβγάλουνε τον έρμο τον Κανένα».
Πλούσιο το σκάνδαλο του ΟΠΕΚΕΠΕ. Με ίντριγκες πολλές, με πάθη έντονα που χωρίζουν τους επώνυμους, ανώνυμους και ψευδώνυμους ήρωες σε αλληλομαχόμενες φατρίες –αν όχι αγέλες– και με τον ίδιο τον ομηρικό Κανέναν πρωταγωνιστή: «Ποιος φταίει; Μα ο Ούτις…» Λογικό είναι λοιπόν ν’ ασχοληθεί μαζί του η ποίηση. Η λαϊκή προς το παρόν, αλλά θα έρθει και της λογίας ο καιρός.
Ηδη έγινε βάιραλ μια μαντινάδα του Κρητικού λυράρη Γιώργου Φραντζεσκάκη: «Ούλη την επιδότηση την έχω φαγωμένη, / μ’ αυτή η αφιλότιμη δεν το καταλαβαίνει». Το εμβόλιμο σύνθημα πάντως, «Ζήτω ο ΟΠΕΚΕΠΕ», έχει το λαθάκι του. Πιο σωστό είναι να λέμε ο ΟΠΕΚΕΠΕΣ, με ένα ωραίο καταληκτικό σίγμα να δίνει μορφή στον απρόσωπο οργανισμό. Πώς εξελληνίστηκε ο φραπέ, όταν έγινε Φραπές; Κάτι τέτοιο. Η μαντινάδα τραγουδήθηκε σε κάποια γιορτή στην Κρήτη, το μεγάλο νησί που συχνά κερδίζει πρωτοσέλιδους τίτλους για εντελώς λάθος λόγους: αμνοερίφια εκθετικώς πολλαπλασιαζόμενα και ευχερώς τηλεμεταφερόμενα, ρατσιστικές συγκεντρώσεις ακροδεξιών κατά των μεταναστών και των προσφύγων, εγκαίνια επί εγκαινίων στον Μινώταυρο-βοΑΚ, ραντάρ στον λόφο Παπούρα, στο Καστέλλι, σε απόσταση αναπνοής (και καταστροφής) από το μοναδικής αξίας μνημείο που ανακαλύφθηκε εκεί. Φυσικά η μαντινάδα διαδόθηκε με ταχύτητα τικ τοκ. Σύμφωνα με αποκλειστικές πληροφορίες της στήλης, οι μαντιναδόροι της Κρήτης, ενθυμούμενοι και τις παραδοσιακές «κόντρες» τους, σμιλεύουν πάνω στα βουνά και άλλα δίστιχα. Μια «νόμιμη επισύνδεση» έφερε στη λαθραία ακοή μου τις εξής τρεις: «Μ’ αυτήν την παθογένεια τη διαχρονική σου, / την αγκαλιά μου έχασες, η ευθύνη ’ναι δική σου». «Βαθύς ήταν ο πόθος μου μα πιο βαθύ το κράτος, / κι αντίς κεντρώος, μάθια μου, βγήκα δεξιός λειράτος». Και: «Θα κάνουν Εξεταστική ώς το Εικοσιένα, / φταίχτη να ξαναβγάλουνε τον έρμο τον Κανένα». Είναι αναγκαίο και ζωτικό να μπορείς να διασκεδάζεις με τα χάλια σου, κι αυτήν την αρετή την έχουμε σαν Ελληνες. Αυτοσαρκαζόμαστε ανελέητα, κάπως σαν ξόρκι. Και μας αρέσει να την ξύνουμε την πληγή, να μην την κλείνουμε πρόχειρα. Οχι οι ηγέτες μας, όχι. Αυτοί είναι της Εμβαλωματικής Σχολής και της Ψευδομένης. Στα πάντα. Μέχρι και «απειλή αντικατάστασης των λευκών χριστιανών από εισβολείς μαύρους μουσουλμάνους» ανακάλυψαν. Για να τρομάξουν τα δυσφορούντα ψηφοφόρα αιγοπρόβατα (έτσι τα υπολογίζουν) και να τα ξαναφέρουν κοντά στο κομματικό μιτάτο.
(Ο Παντελής Μπουκάλας είναι δημοσιογράφος, συγγραφέας, ποιητής και μεταφραστής- Το άρθρο του αποτελεί αναδημοσίευση από την εφημερίδα «Καθημερινή»)
