Ποιός διαφωνεί ότι τα μέτρα που παίρνονται από τους επικυρίαρχους, πατάνε το λαό και τη χώρα με μια σιδερένια γιγάντια μπότα;
Ποιός διαφωνεί ότι η κυβέρνηση θα αναγκαστεί να εφαρμόσει τα μέτρα;
Ποιός διαφωνεί ότι όλες οι κινητοποιήσεις είναι δίκαιες, αναγκαίες, επιβεβλημένες;
Κανείς πιστεύω.
Ποιός μπορεί να πεί ότι τώρα το εργατικό και λαίκό κίνημα θα κερδίσει; Ελάχιστοι πιστεύω. Μόνο ονειροπόλοι και ρομαντικοί. Αν και αυτό έχει τη θετική του πλευρά δεν έχει όμως το ρεαλισμό που απαιτείται.
Χρειάζονται οι κινητοποιήσεις; Οπωσδήποτε ΝΑΙ. Για να αφυπνιστούν συνειδήσεις, για να κάνουν ακόμα και τους πρώην προνομοιούχους να συνειδητοποιήσουν ότι προλεταριοποιούνται και να αγωνιστούν, για να δώσουν την ελπίδα ότι ο λαός μπορεί να νικήσει.
Τι λείπει; Το πολλιτικό πρόσημο βέβαια.
Σήμερα δεν αγωνίζεσαι για να πάρεις μιά αύξηση του μεροκάματου από έναν εργοδότη ή να αυξήσεις τον κατώτατο σε μιά συλλογική σύμβαση. Σήμερα αγωνίζεσαι για να αλλάξει η κατάσταση. Δεν γίνεται επομένως οι αγώνες να μην έχουν πολιτικό πρόσημο. Δυστυχώς δεν έχουν. Εννοώ πάντα την αριστερά.
Το σύνθημα ανατροπή δεν φτάνει.
Πρέπει με σαφήνεια να καθοριστεί το μετά Πως με ποιούς και πότε. Μόνο τότε μπορεί κάτι να αλλάξει. Μέχρι τότε άμυνα χρειάζεται και όχι αντεπίθεση που λέει το ΚΚΕ. Να σώσουμε ότι σώνεται. Χρειάζεται σχέδιο για να φτάσεις στο στόχο. Αν ντουφεκάς χωρίς να στοχεύεις, ντόρος γίνεται. Από ντόρο χορτάσαμε. Σοβαρότητα χρειάζεται.
