Θλιβερή διαπίστωση. Ενας ακόμη εορτασμός της εργατικής πρωτομαγιάς δίχως ανταπόκριση. Ελάχιστος κόσμος αποφάσισε να τιμήσει όσους πρόταξαν τα στήθη τους για να αποκτήσει η εργασία την πραγματική της διάσταση και να μην αποτελεί σύγχρονη δουλεία, μετατρέποντας τον άνθρωπο σε αντικείμενο που ανήκει σε κάποιον.
Και δεν έχει αξία η συζήτηση για το ποιά πορεία είχε τους περισσότερους διαδηλωτές. Γιατί δυστυχώς κάποιοι ανόητοι κοιτούν το δένδρο και χάνουν το δάσος. Αντί να αναλογιστούν τι είναι εκείνο που απωθεί τους μεροκαματιάρηδες, τους ανέργους, τους συνταξιούχους και αποστασιοποιούνται στην καλύτερη των περιπτώσεων και χλευάζουν στην χειρότερη, μετρούν τις «δυνάμεις» τους αν είναι μεγαλύτερες από του …αντιπάλου.
Αποφασίζουν χωριστές συγκεντρώσεις, γιατί οι …άλλοι είναι λακέδες της εργοδοσίας. Και …εκείνοι κρατούν το «λάβαρο» της πρωτοκαθεδρίας των αγώνων, κατηγορώντας τους υπόλοιπους για «διασπαστές».
Αέναοι διαγκωνισμοί που δεν αφορούν παρά όσους αρέσκονται να ανακυκλώνουν βλακώδεις συζητήσεις.
Αποτέλεσμα; Η σημερινή κατάντια. Γιατί μην στρουθοκαμηλίζουμε. Να βγαίνουν στο δρόμο και να διαδηλώνουν μια δράκα άνθρωποι, πως αλλιώς μπορείς να το χαρακτηρίσεις.
Οι συνδικαλιστικές ηγεσίες απαξιώνουν πρώτα εαυτούς με τις αμφισημίες τους, με την ασυνεννοησία και την παντελή έλλειψη μονοσημίας που τις διακρίνει και μετά αναμένουν ανταπόκριση στο κάλεσμά τους.
Όταν το πλοίο βουλιάζει και εμείς δυσανασχετούμε για την μουσική που ακούγεται από τα μεγάφωνα, μην περιμένουμε το τοπίο να αλλάξει.
Γκρίζο και θολό θα είναι , έως ότου κάποιοι αντιληφθούν πως δεν φταίει ο γιαλός εμείς στραβά αρμενίζουμε !
