του Μιχάλη Ψύλου, δημοσιογράφου
Αναβολή 40 ημερών στους δασμούς 50% στα εισαγόμενα ευρωπαϊκά προϊόντα στις ΗΠΑ, έδωσε ο Ντόναλντ Τραμπ μετά από μια «πολύ ευχάριστη τηλεφωνική συνομιλία»με την πρόεδρο της Ευρωπαϊκής Επιτροπής Ούρσουλα φον ντερ Λάιεν.
Ωστόσο, δεν έχει ακόμη βρεθεί μόνιμη λύση.Απλά, αντί για την 1η Ιουνίου, οι δασμοί θα τεθούν σε ισχύ στις 9 Ιουλίου.
Η νέα επίθεση δασμολογική επίθεση του Τραμπ πιθανότατα προοριζόταν άλλωστε πρωτίστως ως μέσο πίεσης εναντίον της ΕΕ. Οι Financial Times είχαν κάνει μάλιστα λόγο για «μια κλασική τακτική εκφοβισμού του Τραμπ.
Ο Αμερικανός πρόεδρος δεν έχει πάψει άλλωστε να «μισεί» την ΕΕ και να επιδιώκει συμφωνίες μόνο με τις επιμέρους χώρες.Για να επιβάλει πιο εύκολα τις επιθυμίες των ΗΠΑ.
Υπάρχει όμως και το «Μεγάλο Ομορφο Νομοσχέδιο», το οποίο ο Τραμπ υπόσχεται στους Αμερικανούς μεγάλες φορολογικές περικοπές για μια δεκαετία. Περικοπές όμως που θα εκτοξεύσουν το χρέος των ΗΠΑ στο 145% του ΑΕΠ και το δημόσιο έλλειμμα κατά 5 τρισεκατομμύρια δολάρια.
Αυτές τις «τρύπες» φιλοδοξεί να κλείσει ο Τραμπ αυξάνοντας τους δασμούς, όπου μπορεί. Πιέζοντας ακόμη, την Ευρώπη να κόψει κάθε σχέση με την Κίνα.
Οι Βρυξέλλες είχαν ήδη προετοιμάσει μια σειρά από αντίμετρα .Για αντι-δασμούς 95 δισεκατομμυρίων ευρώ στις αμερικανικές εξαγωγές. Ωστόσο, όλοι αντιλαμβάνονται ότι μια απάντηση «δασμοί στους δασμούς», θα καταλήξει να πυροδοτεί έναν φαύλο κύκλο.
Η ΕΕ χρειάζεται μια στρατηγική δύο φάσεων:
Η πρώτη, άμεση, είναι η επιλογή των στρατηγικών τομέων στους οποίους θα κατασκευαστούν «οδοφράγματα»
Η δεύτερη, είναι να ενισχυθεί η εσωτερική ζήτηση, τόσο των μεμονωμένων χωρών, όσο και της Ευρωπαϊκής Ενωσης.
Να προσανατολιστούν οι εθνικές οικονομικές πολιτικές και η ευρωπαϊκή στρατηγική προς την επέκταση της κατανάλωσης και των επενδύσεων, όπως λένε οι εκθέσεις Ντράγκι και Λέττα.
Γιατί οι δασμοί του Τραμπ θα είναι ακόμη ένα πλήγμα σε μια ολοένα και πιο φτωχή, ευρωπαϊκή μεσαία τάξη και στις επιχειρησεις. Με τη μεγαλύτερη διάβρωση της αγοραστικής δύναμης εκατοντάδων εκατομμυρίων νοικοκυριών.
Στη χώρα μας για παράδειγμα, σωστά ο πρωθυπουργός επαίρεται στο Κυριακάτικο μήνυμά του ότι η ανάπτυξη είναι υπερδιπλάσια από το μέσο όρο της Ευρωζώνης.
Μόνο που όταν περισσότεροι από 6 στους 10 μισθωτούς παίρνουν έως 956 ευρώ καθαρά και η μέση σύνταξη του ιδιωτικού τομέα είναι 766 ευρώ, η ζήτηση δεν μπορεί παρά να είναι υποτονική. Το ίδιο και η απάντηση στον Τραμπισμό.
