Για τον γιο του μίλησε ο Θανάσης Βισκαδουράκης, επισημαίνοντας πως θα ήθελε να τον πάει στο ορφανοτροφείο που ο ίδιος μεγάλωσε.
Ο ηθοποιός έδωσε συνέντευξη στην εκπομπή Buongiorno την Τρίτη 13 Ιανουαρίου και αναφέρθηκε στις δύσκολες στιγμές που αντιμετώπισε ως παιδί, μεγαλώνοντας χωρίς την οικογένειά του, την οποία γνώρισε όταν ήταν 18 χρονών.
Ο Θανάσης Βισκαδουράκης, αρχικά, μιλώντας για τον γιο του, είπε: «Ο γιος μου έγινε 9 χρονών. Νομίζω είναι το ωραιότερο δώρο που μου έχει κάνει η ζωή. Τον ονόμασα Ιερώνυμο, γιατί είμαι δίπλα στον μακαριώτατο από το 1975. Εκείνος με μεγάλωσε από 5 μέχρι 18 ετών. Όταν μου είπε ότι μεγαλώνεις στη Θήβα αλλά έχεις γεννηθεί στην Αθήνα, εκεί κατέρρευσε ο κόσμος μου. Τι είναι η Αθήνα; Δεν ήξερα τι ήταν και γιατί να ξέρω; Δεν έχω πει ποτέ “μπαμπά” και “μαμά”. Μεγάλωσα στο ορφανοτροφείο, δεν γνώρισα τα αδέρφια μου, εκείνα τα παιδιά ξέρω για αδέρφια μου. Ακόμα και τώρα μου έρχονται στο μυαλό μου. Θέλω να πάω τον γιο μου στο ορφανοτροφείο που μεγάλωσα. Να δει πώς ήταν μικρός ο Θανασάκης και πώς έφτασε εδώ που μαζί με την Κατερίνα έφερε αυτό το όμορφο παιδί».
Στη συνέχεια, ο ηθοποιός εξήγησε για την οικογένειά του: «Ο μπαμπάς μου έχει φύγει από το ’13. Τη μαμά μου δεν τη γνώρισα, ξέρω αυτά που μου είπε η αδερφή μου. Λίγες φορές έχουμε συναντηθεί με την αδερφή μου, τα περισσότερα μου τα έστειλε σε γράμμα. Δεν με ενοχλούσε καθόλου. Με έπιασε μια κυρία και με “πάγωσε”, μου λέει “εγώ δεν τον συγχώρησα τον πατέρα μου, εσύ πώς μπόρεσες;”. Εγώ προέρχομαι από μια οικογένεια κωφών και αυτοπαραμυθιαζόμουν για να μη μάθει κανείς ότι περνάω δύσκολα, ότι υποφέρω, ότι δεν έχω οικογένεια. Στο ορφανοτροφείο πήγα στα 4,5-5 και στα 18 συνάντησα τον πατέρα μου και τα αδέρφια μου. Έχω δύο αδέφια κωφά και δύο ακούοντα».
Και πρόσθεσε: «Ο πατέρας μου όσες φορές με άφησε να φάω στο σπίτι του, φορούσε γραβάτα. Δεν έχω κλειδί για το πατρικό μου σπίτι. Ήταν ο Πρόεδρος του πρώτου Σωματείου Κωφών Ελλάδος. Παιδιά ενός κατωτέρου Θεού ο πατέρας μου τα έφερε στην επιφάνεια. Οι κωφοί έχουν προχωρήσει, η επιστήμη έχει προχωρήσει. Εγώ μπήκα στο ορφανοτροφείο 4,5 χρονών και 18 χρονών πήγα στην οικογένειά μου. Εγώ τότε ζούσα λίγο δύσκολα σε έναν δύσκολο χώρο, ήμουν ένα παιδί απομονωμένο, και περίμενα να γυρίσουν τα υπόλοιπα παιδιά από το σχολείο για να κάνω παρέα. Ήταν ένα είδος τιμωρίας. Εγώ έπρεπε να φάω για να επιβιώσω, υπάρχουν άνθρωποι που περνούν πολύ δύσκολα, γι’ αυτό λέω να έχω την υγεία μου και ας πέσει η δουλειά μου. Ήμουν ένα παιδί που δεν είχα διαβάσει ποτέ, αγράμματος. Δεν ρώτησα ποτέ τον πατέρα μου γιατί από τα πέντε παιδιά ήμουν εγώ εκείνο που πήγα στο ορφανοτροφείο. Θεωρώ ότι το έκανε εξ ανάγκης».
Τέλος, ο Θανάσης Βισκαδουράκης δήλωσε πως δεν είχε κλάψει ποτέ στη ζωή του μέχρι την ημέρα που ο γιος του τον είπε “μπαμπά”, κάτι που δεν είχε πει ο ίδιος όλα αυτά τα χρόνια: «Δεν έχω πει ποτέ τη λέξη “μπαμπάς” στη ζωή μου. Ήταν η πρώτη φορά που έκλαψα όταν ο γιος μου με είπε “μπαμπά”. Δεν έκλαψα ούτε στην κηδεία του πατέρα μου. Έκλαψα στον γάμο και στη βάπτιση», είπε.
