Οι οπαδοί της αντιμνημονιακής ισοπέδωσης όπως ο υπουργός Εξωτερικών Νίκος Κοτζιάς (βλέπε βιβλίο του Αποικία Χρέους, εκδόσεις Πατάκη, Αθήνα 2013) συνήθιζαν να συσκοτίζουν τα πραγματικά αίτια της κακοδαιμονίας μας, που κατέληξε στην χρεοκοπία. Τα θεωρούσαν, δηλαδή, αποτέλεσμα δήθεν φαυλότητας των ηγετικών ελίτ της χώρας. Η Ελλάδα, υποστήριζαν, γίνεται σκόπιμα «αποικία χρέους» και μετατρέπεται έτσι σε κατώτερης βαθμίδας μέλος της ευρωπαϊκής οικογένειας. Με την Ευρώπη «αυτοκρατορία» και την Γερμανία «ηγέτιδα δύναμη», εμείς, η Κύπρος και άλλες χώρες του Νότου μετατρεπόμαστε σε ταπεινούς υπηκόους πανίσχυρων αφεντικών.
Η εκδοχή αυτή παραγνωρίζει τα πραγματικά αίτια σχηματισμού του δημόσιου χρέους της χώρας, που υπήρξαν οι λογής παροχές και οι εκτός οικονομικού ρεαλισμού αυξήσεις σε μισθούς, συντάξεις, καθώς και ο πολλαπλασιασμός φορέων του δημόσιου τομέα. Επιμένει δε πως υπεύθυνη για όλα είναι η «διαπλεκόμενη ολιγαρχία». Με αναφορές στην εισφοροδιαφυγή, την φοροδιαφυγή, την φούσκα του χρηματιστηρίου και άλλες παρόμοιες αιτιάσεις ρουτίνας, θολώνει τα νερά αποκρύπτοντας την ουσία.
Τα νούμερα, όμως, είναι αδυσώπητα. Με βάση ανακοίνωση του ΔΝΤ (Μάϊος 2010), το 75% των ετήσιων δαπανών του ελληνικού κράτους κάλυπτε μισθούς του δημόσιου τομέα και συντάξεις. Μέσα σε τρεις δεκαετίες οι δημόσιοι υπάλληλοι τριπλασιάστηκαν, ενώ όσοι εργάζονταν στον ιδιωτικό τομέα έμειναν οι μισοί. Στην ανέμελη πενταετία 2004-2009 οι πρωτογενείς δαπάνες του κράτους εκτοξεύτηκαν από τα 30,4 δισεκατομμύρια στα 57,9 δισεκατομμύρια ευρώ. Μέσα σε μία δεκαετία –την μοιραία δεκαετία τού 2000– οι δαπάνες για μισθούς και συντάξεις διπλασιάστηκαν. Το κόστος του κράτους, από 43% περίπου του ΑΕΠ, ανέβηκε στο 55%. Δεν υπήρχε καμμία περίπτωση το κράτος να μην χρεοκοπήσει.
Τα περισσότερα από αυτά ξεχάστηκαν κατόπιν των ευρωπαϊκών συγχαρητηρίων για την προσωρινή(;) επίτευξη των δημοσιονομικών μας στόχων. Μάς ξεμυάλισαν τα ευρωπαϊκά σαλόνια! Ο κρατισμός, όμως, μάς βούλιαξε. Δεν υπάρχει περίπτωση ο κρατισμός και πάλι –δηλαδή, δίχως επίπονες διαρθρωτικές μεταρρυθμίσεις– να μάς οδηγήσει στην ανάπτυξη και την σωτηρία.
