του Δημήτρη Γ. Παλούμπη, Πολιτευτή Ν. Αχαΐας – Ελληνική Λύση
Οι πτώσεις σοβάδων και τμημάτων από μπαλκόνια στο κέντρο της Πάτρας δεν είναι “κακή στιγμή”.
Είναι προειδοποίηση.
Η πόλη διαθέτει κτιριακό απόθεμα ηλικίας 40 και 50 ετών.
Οπλισμένο σκυρόδεμα με δεκαετίες καταπόνησης, υγρασία, διάβρωση οπλισμού, αποκόλληση επιχρισμάτων.
Αυτό δεν προέκυψε χθες.
Προέκυψε από χρόνια εγκατάλειψη.
Και η εγκατάλειψη δεν είναι μόνο ευθύνη ιδιοκτητών. Είναι αποτέλεσμα πολιτικών επιλογών.
Η αλήθεια που δεν λέγεται
Το κράτος:
- Φορολογεί την ακίνητη περιουσία σταθερά και διαχρονικά.
- Επιβάλλει ΕΝΦΙΑ, αυξημένα κόστη ενέργειας και ασφαλιστικές επιβαρύνσεις.
- Αφήνει τους πολίτες με συσσωρευμένα χρέη άνω των 110 δισ. ευρώ.
Αλλά όταν έρχεται η ώρα της συντήρησης, δηλώνει «ιδιωτική υπόθεση».
Δεν γίνεται να θεωρείς το ακίνητο φορολογικό εργαλείο όταν εισπράττεις
και “ατομική ευθύνη” όταν καταρρέει.
Αυτό δεν είναι ουδετερότητα.
Είναι επιλεκτική παρέμβαση.
Η πραγματική ευθύνη
Η πολιτεία γνώριζε:
- Ότι το κτιριακό απόθεμα γερνά.
- Ότι δεν υπάρχει μηχανισμός υποχρεωτικού ελέγχου προσόψεων.
- Ότι οι ιδιοκτήτες δεν διαθέτουν ρευστότητα.
- Ότι δεν υφίσταται ειδικό πρόγραμμα ενίσχυσης αστικής ασφάλειας.
Κι όμως, δεν υπήρξε προληπτική πολιτική.
Περιμένουμε το περιστατικό για να συζητήσουμε την πρόληψη.
Η ευθύνη της σημερινής κυβέρνησης
Μια κυβέρνηση που μιλά για “ανάπτυξη” δεν μπορεί να αγνοεί την αστική ασφάλεια.
Μια κυβέρνηση που επιδοτεί ενεργειακές αναβαθμίσεις, οφείλει να επιδοτεί και την ασφάλεια δομικών στοιχείων.
Η προτεραιότητα δεν μπορεί να είναι μόνο η ενεργειακή απόδοση.
Πρέπει να είναι πρώτα η στατική επάρκεια και η δημόσια ασφάλεια.
Τι χρειάζεται τώρα
• Στοχευμένο πρόγραμμα αποκατάστασης επικίνδυνων προσόψεων
• Φορολογική έκπτωση για εργασίες ασφάλειας
• Υποχρεωτικός περιοδικός έλεγχος προσόψεων σε κτίρια άνω συγκεκριμένης ηλικίας
• Δημιουργία μητρώου επικινδυνότητας
Η λύση δεν είναι το πρόστιμο μετά την πτώση.
Η λύση είναι η πρόληψη πριν από το ατύχημα.
Η Πάτρα δεν χρειάζεται επικοινωνιακή διαχείριση.
Χρειάζεται πολιτική βούληση.
Η αστική ασφάλεια δεν είναι θέμα αισθητικής.
Είναι θέμα ευθύνης.
Και η ευθύνη ανήκει σε αυτούς που κυβερνούν.
