του Γιάννη Λάμπρου, πρώην δημοτικού συμβούλου Δήμου Πατρέων
Η Αριστερά βρισκόταν πάντα μπροστά σε μια βασική αντίφαση. Από τη μια πάλευε να ανατρέψει τον καπιταλισμό κι από την άλλη να τον βελτιώσει ξέροντας ότι η βελτίωση ενός συστήματος στην πραγματικότητα το ισχυροποιεί. Κινούμενη σε αυτό το εκκρεμές προσδιόρισε τα όρια του συμβιβασμού. Καλύτερα μισό καρβέλι από καθόλου ψωμί.
Ακόμα και σήμερα φαίνεται ότι βρισκόμαστε αντιμέτωποι με αυτή τη βασική αντίφαση. Από τη μια θέλουμε να ανατρέψουμε τον καπιταλισμό κι από την άλλη να ρίξουμε τη Δεξιά και αυτό να το κάνει η Αριστερά.
Ωστόσο, η ελευθερία της πράξης καθορίζεται πάντα από τις αντικειμενικές συνθήκες. Κι αυτό που εύκολα γίνεται αντιληπτό είναι ότι η Αριστερά σήμερα στην Ελλάδα δεν μπορεί.
Για αυτό όλο και περισσότεροι μιλούν για την ανάγκη του μετώπου. Δηλαδή τη δέσμευση στον αγώνα πλατιών και μαζικών ακροατηρίων –πολιτικών και κοινωνικών – σε όσα μας ενώνουν και όχι στην ανάδειξη όσων μας χωρίζουν. Σε αυτό το μέτωπο η συνεισφορά του Τσίπρα είναι πολύτιμη.
Ξέρουμε όμως ότι αυτή είναι η μία όψη του νομίσματος. Η άλλη προϋποθέτει μια Αριστερά που ξέρει τι θέλει και πού θα θέσει τις κόκκινες γραμμές. Και σε αυτή την πλευρά η αξιοπιστία και η συνέπεια στις αρχές και τις αξίες της Αριστεράς συντρόφων που τόλμησαν να πουν τα πράγματα με το όνομά τους και δεν δίστασαν να σπάσουν αυγά ακόμα και να απαρνηθούν εξασφαλισμένες κομματικές θέσεις, είναι εξίσου πολύτιμες.
Με λίγα λόγια και απλά, Αριστερά χωρίς Τσίπρα δεν βλέπει εξουσία.
Τσίπρας χωρίς Αριστερά είναι άλμα στο κενό.
