Γιατί πάντα τρέχουμε πίσω από καταστάσεις και δεν προνοούμε ποτέ;
Ερώτημα που θεωρείται απίθανο να απαντηθεί ποτέ. Διότι μονίμως αρεσκόμαστε στα μεγάλα λόγια, που στις πλείστες των περιπτώσεων αποδεικνύονται φληναφήματα.
Κάπως έτσι αντιμετωπίζουμε και τις θερμές ημέρες του καύσωνα. Παραινέσεις προς τους εργοδότες να μην …ταλαιπωρούν κατά τις καυτές ώρες του μεσημεριού τους εργαζόμενους. Όμως με ευχολόγια δεν αντιμετωπίζονται οι εργασιακές αυθαιρεσίες.
Οι έλεγχοι είναι σχεδόν ανύπαρκτοι, γιγαντώνοντας την προκλητικότητα ορισμένων, που απαιτούν έναντι πενιχρού μεροκάματου, να δουλεύουν σε συνθήκες «γαλέρας».
Ο 46χρονος που καβαλούσε το ποδήλατο κάνοντας γύρους στην πόλη της Χαλκίδας, μέσα στο λιοπύρι, για να μεταφέρει έγκαιρα την παραγγελία, δεν εργαζόταν από χόμπι, ούτε για να αποβάλλει την ανία του.
Έχασε, ωστόσο, την ζωή του γιατί απουσίαζε το κράτος δικαίου. Γιατί οι ελεγκτικοί μηχανισμοί δεν τον προστάτευσαν. Γιατί οι κυβερνητικές συστάσεις δεν επαρκούσαν.
Τώρα πληροφορούμαστε πως το σώμα των επιθεωρητών εργασίας θα έχει με τη δικαστική συνδρομή, την άδεια να φωτογραφίζει, είτε να βιντεοσκοπεί τους εργαζόμενους, ακόμη και χωρίς την συναίνεση τους, παρά μόνο εν γνώσει τους, ώστε να τους ταυτοποιεί και να εξερευνά τις πραγματικές εργασιακές σχέσεις.
Εάν δηλαδή οι επιθεωρητές εργασίας κυκλοφορούν με μια κάμερα ανά χείρας, τότε θα τρομοκρατηθούν οι θρασύτατοι εργοδότες και θα εφαρμόσουν κατά γράμα την εργατική νομοθεσία;
Προείπαμε πως σπεύδουμε πάντοτε κατόπιν εορτής να …σβήσουμε φωτιές αντί να τις προλαμβάνουμε.
Το ζητούμενο δεν είναι να εξοπλίσουμε με φωτογραφικές μηχανές και κάμερες τα στελέχη του ΣΕΠΕ.
Το ανθρώπινο δυναμικό επιβάλλεται να ενισχυθεί, ώστε οι έλεγχοι να είναι και συνεχείς και αυστηροί, για να μην αφήνονται ανυπεράσπιστοι οι εργαζόμενοι που πηγαίνουν την παραγγελία κολυμπώντας, ή ιδρωκοπώντας μέσα στον καύσωνα…
