Για δεκαετίες, η βόρεια Κίνα ζει υπό τη συνεχή απειλή της ερημοποίησης, καθώς η έρημος Γκόμπι επεκτείνεται προς πόλεις, αγροτικές εκτάσεις και κρίσιμες μεταφορικές αρτηρίες. Για να αντιμετωπίσει το φαινόμενο, το Πεκίνο προχώρησε σε ένα από τα μεγαλύτερα προγράμματα αναδάσωσης στην ιστορία, δημιουργώντας τη λεγόμενη «Μεγάλη Πράσινη Ζώνη της Κίνας» – ένα τεράστιο δασικό τόξο με στόχο να συγκρατεί την άμμο και, ταυτόχρονα, να συμβάλλει στη μείωση του διοξειδίου του άνθρακα στην ατμόσφαιρα.
Στα πρώτα χρόνια, τα αποτελέσματα έμοιαζαν εντυπωσιακά. Δορυφορικές εικόνες και επίσημες εκθέσεις κατέγραψαν επιβράδυνση της εξάπλωσης της ερήμου σε αρκετά μέτωπα, ενώ εκτάσεις που μέχρι πρότινος ήταν άγονες άρχισαν να πρασινίζουν. Η Κίνα παρουσίασε το εγχείρημα ως πρότυπο για την αντιμετώπιση της ερημοποίησης και της κλιματικής αλλαγής.
Στην πράξη, το νέο δάσος άρχισε να ανταγωνίζεται άμεσα τη γεωργία και τις ανθρώπινες ανάγκες για το ίδιο, περιορισμένο αγαθό.
Η μαζική αναδάσωση άλλαξε τον υδρολογικό κύκλο
Σύμφωνα με μελέτες που δημοσιεύθηκαν σε επιστημονικά περιοδικά όπως το Earth’s Future, την περίοδο 2001–2020 περιοχές της ανατολικής και βορειοδυτικής Κίνας κατέγραψαν μείωση των διαθέσιμων γλυκών υδάτων, την ώρα που άλλες, όπως το Θιβετιανό Οροπέδιο, εμφάνισαν αύξηση. Με άλλα λόγια, η μαζική αναδάσωση δεν άλλαξε μόνο το τοπίο, αλλά επενέβη στον υδρολογικό κύκλο, ανακατανέμοντας το νερό.
Τα δέντρα, με το βαθύ ριζικό τους σύστημα, αντλούν νερό από χαμηλότερα στρώματα του εδάφους, το διοχετεύουν στην ατμόσφαιρα και συμβάλλουν στη μετατόπιση των βροχοπτώσεων. Το αποτέλεσμα ήταν ένα απροσδόκητο παράδοξο: το δάσος συγκράτησε την έρημο, αλλά ταυτόχρονα αποξήρανε εδάφη και υδροφορείς από τους οποίους εξαρτώνταν τοπικές κοινωνίες.
Διαφορετική φιλοσοφία στην Αφρική
ΚλείσιμοΣτον αντίποδα, στην αφρικανική ήπειρο, η Μεγάλη Πράσινη Ζώνη της Αφρικής επανασχεδιάστηκε με διαφορετική φιλοσοφία. Αντί για εκτεταμένες μονοκαλλιέργειες, επιλέχθηκαν μωσαϊκά αποκατάστασης, προσαρμοσμένα είδη και κεντρικός ρόλος των τοπικών κοινοτήτων, με στόχο την ταυτόχρονη ανάκτηση εδαφών, υδάτων και εισοδήματος.
Η σύγκριση των δύο εγχειρημάτων αναδεικνύει ότι η αναδάσωση δεν είναι απλώς υπόθεση «φύτευσης δέντρων». Όπως δείχνει το κινεζικό παράδειγμα, ένα δάσος χωρίς σωστό σχεδιασμό μπορεί να επιδεινώσει την κρίση νερού αντί να τη λύσει. Το συμπέρασμα είναι σαφές: δεν αρκεί να γεμίσει ο χάρτης με πράσινο, αν αυτό το πράσινο διαταράσσει την υδατική ισορροπία μιας ολόκληρης περιοχής.
