Του Ελισσαίου Βγενόπουλου
Ο Ντίνος Βγενόπουλος γεννήθηκε το 1955 στην Αγία Βαρβάρα Τριταίας Αχαΐας, γιος του Άγγελου και της Δήμητρας. Από νωρίς η ζωή του σημάδεψε το μονοπάτι του με δυσκολίες. Σε μια 8μελή οικογένεια, με έξι αδέλφια, η ανέχεια οδήγησε τους δικούς του στην Πάτρα. Κι εκεί, ο Ντίνος, μόλις δεκατριών χρονών έφηβος, άφησε την ανεμελιά της παιδικής ηλικίας για να στηρίξει με τις λιγοστές του δυνάμεις τον οικογενειακό προϋπολογισμό. Τα χέρια του γνώρισαν την κούραση της δουλειάς, αλλά τα μάτια του παρέμεναν στραμμένα στην ανησυχία και γνώση, φοιτούσε στο νυχτερινό Γυμνάσιο Πατρών, κουβαλώντας βιβλία και ιδρώτα μαζί στην ίδια τσάντα.
Η δίψα του για μάθηση δεν έσβησε ποτέ. Ολοκλήρωσε σπουδές στο Ανοικτό Πανεπιστήμιο, ανοίγοντας δρόμους που κάποτε φάνταζαν αδιανόητοι. Δούλεψε σε διάφορες δουλειές για το μεροκάματο, χωρίς να χάνει ποτέ την εσωτερική του πυξίδα, μέχρι που τον κέρδισε η μεγάλη του αγάπη: το ρεπορτάζ, η δημοσιογραφία, η φωνή του κόσμου που ήθελε να ακουστεί. Σε αυτό το πλαίσιο στήριξε τις προσπάθειες του αδελφού του Απόστολου δημάρχου Τριταίας και αντιδημάρχου Ερυμάνθου.
Στην πορεία της ζωής του συναντήθηκε και παντρεύτηκε τη Ζωή Λαγωγιάννη, σύντροφο και συνοδοιπόρο, και μαζί έκαναν δύο γιους, τον Ανδρέα και τον Άγγελο. Για εκείνον, η οικογένεια δεν ήταν απλώς ρίζα αλλά και φτερά. Στα μάτια των παιδιών του έβλεπε το αύριο, στη δύναμη της γυναίκας του έβρισκε το στήριγμα για το σήμερα.
Από τα πρώτα του βήματα στην κοινωνική ζωή, ο Ντίνος έδωσε το στίγμα του με τη συμμετοχή του στα κοινά. Στις γραμμές της ριζοσπαστικής ανανεωτικής αριστεράς βρήκε ένα πεδίο να εκφράσει την αγωνία και την πίστη του για έναν πιο δίκαιο κόσμο. Για εκείνον, η πολιτική και η ενασχόληση με τα κοινά δεν ήταν επάγγελμα ούτε φιλοδοξία, αλλά βαθιά ανθρώπινη ανάγκη, να υπερασπίζεται τους αδύναμους, να παλεύει για ίσες ευκαιρίες, να αρνείται τη σιωπή μπροστά στην αδικία. Είδε τη δικαιοσύνη όχι ως μακρινό όνειρο, αλλά ως καθήκον καθημερινό, που απαιτεί θυσίες, συνέπεια και πίστη. Στους αγώνες, στις λέξεις που έγραφε, στην ίδια του τη ζωή, ο Ντίνος έμεινε ενεργός πολίτης, παρών, με το ήθος και την ευθύνη του να γίνονται παράδειγμα.
Ο Ντίνος έζησε με ήθος, με αγάπη για τον άνθρωπο, με αφοσίωση στις ιδέες του. Από παιδί της φτώχειας και του μόχθου, έγινε άνθρωπος της προσπάθειας, της δημοσιογραφίας, της κοινωνικής ευθύνης. Κι αν κάτι αφήνει πίσω του δεν είναι μόνο οι μνήμες, αλλά η απόδειξη ότι η αξιοπρέπεια είναι ο πιο δύσκολος και ταυτόχρονα ο πιο όμορφος αγώνας.
Χτες που έφυγε ο Ντίνος
Ο ουρανός μούγκριζε γκρι
κι έφτυνε φως λιπόσαρκο.
Έξω, η αιωνιότητα του ασήμαντου
παράσερνε φύλλα κι ανέλπιδα χαρτιά,
σάρκα από γδαρμένες ψυχές.
Κάθισε στο παραγώνι της καρτερίας,
έριξε στις φλόγες γεγονότα ξεραμένα
κι άκουσε τη φωτιά να μιλά
για ήττες που θα ’ρθουν,
μα και για νίκες που θα ζεστάνουν το αύριο.
Καλό ταξίδι αδελφέ μου.
