Πρόκειται για μερικούς γραφικούς που κάθε Τετάρτη μη έχοντας πώς να «σκοτώσουν» τον χρόνο τους στήνονται έξω από το Ειρηνοδικείο;
Πράγματι εφαρμόζουν στην πράξη το σύνθημα «κανένα σπίτι στα χέρια τραπεζίτη»;
Για ποιους πρόκειται εν τέλει;
Δεν είναι παρά μια δράκα άνθρωποι. Ωστόσο πετυχαίνουν αυτό που όλοι εμείς επιθυμούμε , αλλά δυστυχώς προτιμούμε την μεσημβρινή σιέστα και την άνεση του καναπέ, παρά να μας περονιάζει το χειμωνιάτικο κρύο, ή να μας λιώνει η καλοκαιρινή ζέστη.
Κανένα περιουσιακό στοιχείο συμπολίτη δεν βγήκε «στο σφυρί» για χρέη.
Μόλις προ ημερών η παρουσία τους απέτρεψε πλειστηριασμό που θα είχε ως αποτέλεσμα να χάσει το σπίτι της άνεργη μητέρα ανήλικων παιδιών!
Κι όμως προκαλεί ερωτηματικά και συνάμα εύλογες απορίες. Γιατί αυτό το κίνημα των πολιτών δεν έχει την στήριξη που θα έπρεπε;
Διότι μην στρουθοκαμηλίζουμε ουδείς έχει συμπαραταχθεί μαζί τους.
Ακόμη και το δημοτικό συμβούλιο με ομοθυμία και ομοφωνία αποφάσισε να συμπαρασταθεί στον αγώνα κατά των πλειστηριασμών.
Ωστόσο η πρωτοβουλία των επικεφαλής δημοτικών παρατάξεων Χρήστου Πατούχα και Βίβιαν Σαμούρη έμεινε …στα χαρτιά.
Ούτε ένας δημοτικός παράγοντας δεν έδωσε το παρών!
Ποια είναι άραγε η αιτία;
Μήπως το γεγονός πως δεν έχει τεθεί η κίνηση κατά των πλειστηριασμών υπό την «αιγίδα» πολιτικού οργανισμού;
Αν συμβαίνει αυτό τότε πραγματικά θλίβεσαι για το γεγονός πως υπερτερεί το κομματικό καθήκον έναντι των αναγκών της κοινωνίας.
Διότι εάν δεν βρίσκονταν αυτοί οι ελάχιστοι στο πεζοδρόμιο των Δικαστηρίων, σήμερα δεκάδες πολίτες θα είχαν ξεσπιτωθεί!
Αλλά ποιος νοιάζεται…
«Όταν ήρθαν να πάρουν τους τσιγγάνους δεν αντέδρασα.
Δεν ήμουν τσιγγάνος.
Όταν ήρθαν να πάρουν τους κομμουνιστές δεν αντέδρασα.
Δεν ήμουν κομμουνιστής.
Όταν ήρθαν να πάρουν τους Εβραίους δεν αντέδρασα.
Δεν ήμουν Εβραίος.
Όταν ήρθαν να πάρουν εμένα,
Δεν είχε απομείνει κανείς για να αντιδράσει…».
Αντε μετά να μην θυμηθείς τον Μπρεχτ…
