Ή αλλιώς η σημασία του να είσαι
ερασιτέχνης στην Πάτρα. Ο λόγος για
τα ερασιτεχνικά σχήματα που, δόξα να
χει ο Θεός της Τέχνης, σ’ αυτή την
πόλη περισσεύουν και δίνουν έναν
άλλον αέρα ευτυχίας μέσα σε τοπίο
θλιβερού ρεαλισμού. Πετυχαίνουν το
ακατόρθωτο. Χρωματίζουν το γκρίζο.
Ξορκίζουν την δυστυχία. Ακόμα κι αν
εκείνη σε σφίγγει από παντού, σε
κάνουν να δυστυχείς με τρόπο..
ευτυχή!
Οι Υποκριτές, το Κομιτάτο, η παρέα
του Ρεφενέ, οι φίλοι μας, οι γνωστοί
μας, μόλις τελειώνουν τη δουλειά που
έχουν ή δεν έχουν, ανεβαίνουν σ’ ένα
σανίδι και δίνουν την ψυχή τους. Κι
εσύ χαίρεσαι, ανάλογα με την δική σου
ψυχή.
Δεν είναι αυτό μια τζούρα ευτυχίας;
Σφηνάκι έστω, τόσο απαραίτητο στους
σκοτεινούς καιρούς ..
Άνθρωποι καθημερινοί που
ασχολούνται παθιασμένα με τον
πολιτισμό που κάποιοι άλλοι
υποτιμούν. . Είναι το χόμπι τους κι η
καψούρα τους. Διέξοδος και ξέσπασμα.
Το αγαπάνε και το κάνουν καλά. Αν
όχι τέλεια και αψεγάδιαστα, σίγουρα
επιτυχημένα. Και περνάνε αυτοί καλά
κι εμείς καλύτερα.
Μετά από δυο χρόνια καρναβαλικής
σιωπής, όπου ο κορονοιός τόλμησε να
φρενάρει την ξέφρενη πορεία του
Καρνάβαλου στον χώρο και στον
χρόνο, ήρθε και πάλι φέτος η ώρα να
λάμψει ο βασιλιάς.
Το Καρναβάλι είναι ο μεγάλος
αντίπαλος της μιζέριας.
Αυτά τα παιδιά εκεί στους θιάσους της
Πάτρας, μικρά ή μεγάλα, έχουν ένα
μεράκι μεταδοτικό. Ανοίξου στη
μεταδοτικότητα τους. Μην αισθάνεσαι
τύψεις, επειδή γέλασες ή
ευχαριστήθηκες.
Ναι, κόσμος πεθαίνει, κόσμος πεινάει,
κόσμος χάνεται, όλα χάνονται κι όλα
θα χαθούν αργά ή γρήγορα και τι θα
σου μείνει στο τέλος ; Η παθητική
αναμονή του χαμού;
Γέλα στη χαρά, γέλα με την καρδιά
σου, με την ψυχή σου κι αν μείνει το
χαμόγελο λίγο παραπάνω κρεμασμένο
τα χείλη σου, μην το μαζέψεις σα να
‘ναι ντροπή..
Δεν είναι μακριά αυτή η «άλλη
διάσταση», δεν είναι άλλος πλανήτης
σαν τον Άρη ούτε πρέπει να πάρεις
διαστημόπλοιο για να πας. Δίπλα σου
είναι, στην πόλη που ζεις , σε μια πόλη
που δεν σου χαμογελάει συχνά και
που, πολλές φορές, μοιάζει να σου
στερεί την ελπίδα.
Η μεταδοτική μαγεία του Καρναβαλιού
της Πάτρας, αναλλοίωτη στον χρόνο,
δεν είναι κάτι που,
περιγράφεται, μαθαίνεται,
αναμεταδίδεται. Μόνο βιώνεται. Από
μέσα. Πήγαινε να μάθεις τι θα πεις
Πατρινός!
(Δημοσιεύθηκε στην εφημερίδα “Απογευματινή”)
