Σε ανακοίνωση του ΠΑΣΟΚ ΑΧΑΪ́ΑΣ και της ΠΑΣΠ ΑΕΙ Πάτρας, αναφέρονται τα εξής:
Τριάντα πέντε χρόνια πέρασαν από εκείνο το χειμωνιάτικο βράδυ του Γενάρη του ’91. Από τη νύχτα που οι λοστοί του παρακράτους στόχευσαν όχι απλώς έναν άνθρωπο, αλλά την ίδια τη ζωή και τη γνώση. Τη νύχτα που ο Νίκος Τεμπονέρας στάθηκε εκεί που ένιωθε αυτονόητο να σταθεί: δίπλα στους μαθητές του, δίπλα στη Δημόσια και Δωρεάν Παιδεία, δίπλα στη δημοκρατία.
Ο Τεμπονέρας δεν «επέλεξε» να γίνει σύμβολο. Έγινε, γιατί πλήρωσε με τη ζωή του την επιλογή να μη σκύψει το κεφάλι. Δολοφονήθηκε από τον Γιάννη Καλαμπόκα, στέλεχος της ΟΝΝΕΔ, στο πλαίσιο οργανωμένης επιχείρησης τρομοκράτησης που στόχο είχε να σπάσει τις καταλήψεις και να επιβάλει σιωπή. Ήθελαν να φοβίσουν μια γενιά που διεκδικούσε. Δεν τα κατάφεραν.
Κάθε χρόνο, αυτές τις μέρες, η συλλογική μας μνήμη επιστρέφει στην Πάτρα. Όχι από νοσταλγία, αλλά από ευθύνη. Γιατί ο Νίκος Τεμπονέρας δεν ανήκει στο παρελθόν: ζει μέσα στους αγώνες της νεολαίας, μέσα στις πορείες, στα αμφιθέατρα, στα σχολεία, στους χώρους δουλειάς. Και γι’ αυτό το όνομά του ακούγεται δίπλα στα ονόματα του Πέτρουλα και του Λαμπράκη – γιατί οι αγωνιστές δικαιώνονται μόνο όταν συνεχίζεται ο δρόμος τους.
Η δολοφονία του Τεμπονέρα ήρθε στην κορύφωση ενός μαζικού εκπαιδευτικού κινήματος απέναντι στις επιλογές της τότε κυβέρνησης Μητσοτάκη, που προωθούσε μέτρα υποβάθμισης και κατακερματισμού της δημόσιας εκπαίδευσης. Εκεί ακριβώς αποδείχθηκε πως όταν η νεολαία σηκώνει κεφάλι, απέναντί της δεν βρίσκει μόνο «νομοσχέδια», αλλά και μηχανισμούς αυταρχισμού, συκοφάντησης και βίας.
Ιδίως σήμερα, που η κυβέρνηση της ΝΔ έχει επιβάλει καθημερινότητες που πονάνε: ενοίκια που πνίγουν τη νέα γενιά, υποβάθμιση των δημόσιων υπηρεσιών υγείας, εργασιακή ανασφάλεια, ακρίβεια και μια συνολική επίθεση στα δημόσια αγαθά. Και την ίδια στιγμή επιχειρεί να ξηλώσει, κομμάτι-κομμάτι, τον δημόσιο χαρακτήρα της Παιδείας: με πολιτικές που ανοίγουν δρόμο στην ιδιωτικοποίηση, με υποχρηματοδότηση των δημόσιων ιδρυμάτων, με διαγραφές φοιτητών που πλήττουν πρώτα και κύρια όσους δυσκολεύονται οικονομικά και κοινωνικά.
Ταυτόχρονα, πόροι που θα έπρεπε να στηρίζουν την Παιδεία, την Υγεία και την Έρευνα χάνονται σε πελατειακές πρακτικές και σκάνδαλα, ενώ η απάντηση στις διεκδικήσεις γίνεται ολοένα και πιο συχνά η ποινικοποίηση και η καταστολή -απέναντι σε φοιτητές, εκπαιδευτικούς, εργαζόμενους, αγρότες. Και μέσα σε μια κοινωνία που έχει ζήσει τραγωδίες όπως τα Τέμπη, ξέρουμε πια καλά ότι τίποτα δεν είναι «δεδομένο» όταν η ανθρώπινη ζωή μπαίνει σε δεύτερη μοίρα.
Σε αυτές τις συνθήκες, ο αγώνας για μόρφωση, δουλειά, δικαιώματα και ζωή με αξιοπρέπεια δεν είναι σύνθημα – είναι ανάγκη.
Ας γίνει η φετινή επέτειος ένα βήμα πιο μπροστά: για πιο ώριμους, συλλογικούς και αποτελεσματικούς αγώνες απέναντι σε όσους γεννούν την ανασφάλεια, τον φόβο και τη δυστυχία. Για να μην αφήσουμε ποτέ ξανά τους «Καλαμπόκες» να σηκώσουν κεφάλι – ούτε στα σχολεία, ούτε στις σχολές, ούτε στην κοινωνία.
Γιατί μέσα από τους δικούς μας αγώνες: Ζει! Ζει! Ο Τεμπονέρας Ζει!
Καλούμε όλες και όλους στη συγκέντρωση μνήμης του Νίκου Τεμπονέρα, Παρασκευή 9/1, στις 18:00, στην Πλατεία ΒΟΥΔ.
