Παρά την αποπνικτική ζέστη το απόβραδο, οι νεολαίοι βρέθηκαν και πάλι στο στέκι τους. Να διασκεδάσουν, να πουν τα αστεία τους , να κάνουν τα πειράγματά τους στην παρέα.
Ο πεζόδρομος της Ηφαίστου χρόνια τώρα αποτελεί το σημείο συνάντησης του νεαρόκοσμου. Δεν χρειάζεται καν να ορίσουν το μαγαζί, καθένας ξέρει που θα συναντηθεί με τους φίλους του.
Όμως την Παρασκευή το βράδυ τα γέλια πνίγηκαν όταν ακούστηκε μια φωνή «φωτιά, φωτιά». Όλοι πετάχτηκαν από τους καρέκλες τους και άρχισαν να τρέχουν από δω κι από κεί μην γνωρίζοντας προς τα πουν να κινηθούν. Οι σειρήνες των πυροσβεστικών οχημάτων ούρλιαζαν δαιμονισμένα , δημιουργώντας ένα σκηνικό τρόμου.
Οι πυροσβέστες μάταια προσπαθούσαν να προσεγγίσουν την εστία της φωτιάς. Τα ογκώδη οχήματα ήταν αδύνατον να περάσουν ανάμεσα από τα απλωμένα παντού τραπεζοκαθίσματα. Απαιτήθηκε η απομάκρυνση τους άρον άρον για να ξεδιπλωθούν οι μάνικες από τα πυροσβεστικά και να ξεκινήσει η κατάσβεση της πυρκαγιάς.
Ευτυχώς δεν υπήρξαν ούτε τραυματισμοί , ούτε και εκταταμένες ζημιές. Όμως το ερώτημα στα χείλη όλων όσων κοιτούσαν με δέος του πυκνούς καπνούς να γεμίζουν τον ουρανό παρέμενε, τι θα γινόταν εάν οι φλόγες κινούνταν ανεξέλεγκτες, εάν κάποιος κινδύνευε;
Δυστυχώς δεν «κομίζουμε γλαύκας εις Αθήνας», λέμε πράγματα χιλιοειπωμένα. Ο πεζόδρομος έχει μετατραπεί σε απέραντο υπαίθριο κατάστημα με αραδιασμένα παντού καρέκλες και τραπέζια.
Ότι προσπάθεια έχει καταβληθεί στο παρελθόν, από τη δημοτική αρχή, έχει πέσει στο κενό. Με αποτέλεσμα πλέον η κατάσταση να έχει μπει σε …αυτόματο πιλότο και οι καταστηματάρχες κατά το δοκούν τηρούν τα συμφωνηθέντα.
Η τύχη δεν θα είναι πάντοτε με το μέρος μας, γι΄αυτό και επιβάλλεται πλέον η ταχύτατη λήψη μέτρων από τις αρμόδιες αρχές , προτού είναι αργά.
Για να μην αναφερθούμε στην περίπτωση ασθένειας περιοίκου και απαιτηθεί η μεταφορά του με ασθενοφόρο. Ούτε με θαύμα δεν θα φθάσει έγκαιρα σε νοσηλευτήριο…
