της Ράνιας Τζίμα, δημοσιογράφου
Kαι εκεί που μιλούσαμε στην Ευρώπη για ελλείμματα ηγεσίας, για ηγετικές μορφές που δεν υπάρχουν, για πρόσωπα που δεν ξεχωρίζει το στίγμα τους με τον έναν ή με τον άλλον τρόπο, ξαφνικά ο ισπανός πρωθυπουργός Πέδρο Σάντσεθ έβαλε φωτιά στη συζήτηση τόσο στο εσωτερικό της χώρας μας όσο και πανευρωπαϊκά. Ο Σάντσεθ ύψωσε το ανάστημά του στον αμερικανό πρόεδρο που έχει μάθει να σαρώνει τα πάντα, να μην παίρνει ποτέ το «όχι» ως απάντηση, να παίρνει αυτό που θέλει είτε με το καλό είτε με το άγριο είτε με σύμμαχο το παράλογο. Που, όπως έχει πει ανοιχτά, κανένα διεθνές δίκαιο δεν είναι το όριο για εκείνον, όριο είναι μόνο το μυαλό του και το όριο της σκέψης του.
Εδώ και δεκαετίες, η ναυτική βάση στη Ρότα και η αεροπορική βάση στο Μορόν της Ισπανίας λειτούργησαν ως κρίσιμοι κόμβοι διαμετακόμισης και ανεφοδιασμού για επιχειρήσεις στη Μεσόγειο, στον Κόλπο, συμβολίζοντας ταυτόχρονα τoν ρόλο της Ισπανίας στη διατλαντική αρχιτεκτονική ασφάλειας. Η απόφαση του ισπανού πρωθυπουργού να αποκλείσει τις βάσεις από οποιαδήποτε αξιοποίησή τους στις επιχειρήσεις στο Ιράν έβαλε την Ισπανία στο επίκεντρο μιας ευρύτερης συζήτησης για τη νομιμότητα της στρατιωτικής δράσης στη Μέση Ανατολή, με πολλούς να χαρακτηρίζουν τον Πέδρο Σάντσεθ τον ηγέτη που έσωσε τα προσχήματα σε μια Ευρώπη βαθιά διχασμένη.
Το «Politico», σε ανάλυσή του, αποδίδει την επιλογή Σάντσεθ στην πίεση που δέχεται στο εσωτερικό του εξαιτίας των σκανδάλων διαφθοράς, ωστόσο η διαφοροποίησή του φαίνεται να ακολουθεί και την κοινή γνώμη στην Ισπανία, καθώς σε πρόσφατη δημοσκόπηση που διενεργήθηκε από το κρατικό Κέντρο Κοινωνιολογικών Ερευνών τα τρία τέταρτα των Ισπανών παραδέχτηκαν ότι έχουν «πολύ κακή» γνώμη για τον Τραμπ, ενώ 8 στους 10 θεωρούν ότι αποτελεί απειλή για την παγκόσμια ειρήνη. Αυτοί οι χειρισμοί λοιπόν δίνουν στον Σάντσεθ τη δυνατότητα να προβάλλεται ως πολιτικός και διπλωματικός αντίλογος στον τραμπισμό.
Η απάντηση του Τραμπ σε όλα αυτά ήταν ότι η «Ισπανία φέρθηκε απαίσια» και έσπευσε δε να τονίσει ότι κανένας δεν μπορεί να εμποδίσει τις Ηνωμένες Πολιτείες από το να χρησιμοποιήσουν τις βάσεις στην Ισπανία απειλώντας με την παύση των διμερών εμπορικών σχέσεων. Το ερώτημα είναι πόσο βαθύ θα είναι το ρήγμα μεταξύ των δύο χωρών, με τους αναλυτές να εμφανίζονται εξαιρετικά επιφυλακτικοί στις εκτιμήσεις τους. Η διμερής συμφωνία του 1988 που αφορά τις δύο στρατιωτικές βάσεις σε ισπανικό έδαφος προβλέπει πως οποιαδήποτε χρήση τους πέραν των συνήθων δραστηριοτήτων προϋποθέτει προηγούμενη έγκριση από την κυβέρνηση. Από την άλλη, αναλυτές παρατηρούν πως οι Ηνωμένες Πολιτείες πολύ δύσκολα θα παραιτηθούν από εγκαταστάσεις των οποίων η γεωγραφική θέση είναι τέτοια που δεν μπορούν εύκολα να αντικατασταθούν.
ΤΟ ΒΗΜΑ
