Της Γιώτας Κοντογεωργοπούλου
Η δημοτική αρχή της Πάτρας, κατάφερε να κρυφτεί επί μακρόν κάτω από το παραβάν του καλού, αγαθού, λαϊκού που κατέφθασε στην πόλη κραδαίνοντας τη ρομφαία του ηθικού πλεονεκτήματος με τον τρόπο που η αριστερά, εν προκειμένω το ΚΚΕ, είθισται να το πράττει λες και κατέκτησε αυτή την ιδιότητα κληρονομικώ δικαίω από κάποιον αόρατο ρυθμιστή πολιτικών θεμάτων, από αυτούς που αρέσκονται να χωρίζουν τους πολίτες στους δικούς μας και τους άλλους.
Και τα κατάφερε καλά μέχρι ένα σημείο μεταχειριζόμενη όλα τα κόλπα των κατ΄αυτή ηθικώς μεμπτών: παρουσιάζοντας ως δικές της παροχές τα κυβερνητικά επιδόματα και τις κυβερνητικές παροχές, υποδυόμενη τον…εκ γενετής και άνευ αντιλόγου υπερασπιστή των λαϊκών δικαίων, επενδύοντας πάνω στην πολύχρονη αφωνία της αντιπολίτευσης, στη πολύχρονη επίδειξη καλής διάθεσης από τα ΜΜΕ στα οποία τώρα με μένος επιτίθεται, αλλά και σε έναν στρατό κομματικών από τον Έβρο μέχρι την Κρήτη, που σταθερά και μεθοδευμένα δημιουργούσαν μέσω των social media και δια μέσου κομματικών πλην.. μεταμφιεσμένων σελίδων στο διαδίκτυο, την αίσθηση της καθολικής αποδοχής, και του επερχόμενου εκλογικού θριάμβου, στο πλαίσιο μιας υπεροψίας που καμία σχέση δεν έχει με την ταπεινότητα του πολιτικού φορέα που εκπροσωπούν και την εικόνα του δημάρχου που επιδιώκουν να παρουσιάσουν.
Η Πάτρα αποδέχθηκε αυτή τη νοοτροπία σε μια περίοδο κρίσης, σε μια περίοδο όπου τέτοια πολιτικά αφηγήματα έβρισκαν το κοινό τους με θαυμαστή ευκολία.
Κάτω από το παραβάν βεβαίως πάντα φαινόταν η ουρά από το παλιομοδίτικο ύφασμα και ήταν ζήτημα χρόνου να αρχίσει να διαγράφεται και ολόκληρη η σιλουέτα μιας πολιτικής νοοτροπίας που απηχεί το 6% του εκλογικού σώματος και καμία σχέση δεν έχει με την παράδοση της Πάτρας και ιδίως με την ανοικτόμυαλη, εξωστρεφή πλευρά της, με την ιδιοσυγκρασία των πολιτών της αλλά και με την ικανότητά της, λόγω της γειτνίασης με τη δύση, δια του λιμανιού της, να αφήνει πίσω της τα φαντάσματα και να ερωτοτροπεί με τις ανοικτές ιδέες, να επικοινωνεί με λίγα λόγια με την εποχή.
Μετά από 5 χρόνια προσήλωσης της δημοτικής αρχής στα πολιτικά μανιφέστα του ΚΚΕ, η Πάτρα αρχίζει να αντιλαμβάνεται ότι όλο αυτό που εκπορεύεται από τον Περισσό και αναπαράγεται από τη Μαιζώνος, είναι τόσο ξένο προς αυτή όσο η Μεσόγειος με την Κασπία.
Οι κατά κανόνα ανοικτόμυαλοι άνθρωποί της βρέθηκαν στη δεινή θέση να παρακολουθούν τα προβλήματα στα …ηλεκτρολογικά της Αίγλης προκειμένου να ικανοποιηθεί το ράσο και κάτι φέρουσες τσεμπέρια οντότητες που δεν μπορούν εν έτει 2019 να αποδεχθούν την άλλη άποψη. Η τρίτη πόλη της χώρας, βρέθηκε να διασύρεται πανελληνίως από τη άρνησή της να παραχωρήσει έναν χώρο για συναυλία συγκροτήματος το οποίο έχει κάνει το γύρο του κόσμου και μάλιστα όχι με μια ευθεία, καθαρή αναφορά, αλλά με προσχηματικές δικαιολογίες που δεν μπορούν να πείσουν ούτε μαθητή δημοτικού.
Οι Πατρινοί βρέθηκαν να …κανακεύουν τον Αμβρόσιο και να αποσύρουν άρματα από το καρναβάλι τους η φαντασία του οποίου σε επίπεδο δημοτικής θεματολογίας σταμάτησε πάνω στην πλουτοκρατία και το κεφάλαιο, ενώ ανακάλυψαν ξαφνικά, το 2019, ότι ο Αμερικανός πρέσβης είναι για την πόλη ανεπιθύμητος ως ποδηλάτης, επειδή έτσι το λέει το στρατηγείο της Μαιζώνος, η εξωστρεφής φάση του οποίου φτάνει μόνο μέχρι τη Λαϊκή Δημοκρατία της Κίνας, από όπου και οι γνωστοί δράκοι που μας επισκέφθηκαν.
Δεν μπορούσαν βεβαίως οι Πατρινοί να φανταστούν ότι οι ορθοπεταλιές του πρέσβη στον Γύρο Θυσίας, αποτελούν αιτία πολέμου, πολλώ δε μάλλον διασυρμού της πόλης στο πλαίσιο φοβικών συνδρόμων μιας άλλης εποχής που δεν έχει, ούτε σκοπεύει να αποκτήσει.
Τα… μάγια λύνονται. Αυτό το πράγμα που συμβαίνει δεν είναι η πόλη, δεν είναι οι άνθρωποί της. Άλλωστε, αν ήταν, το ΚΚΕ δεν θα είχε 6%. Η περίοδος χάριτος για τη Μαιζώνος τελειώνει κάπως απότομα, μετά από μια σειρά απανωτών “λαθών” που στη δική της γλώσσα, δεν είναι λάθη, αλλά πολιτική.
