Του Aθ. Χ. Παπανδρόπουλου
Στον κόσμο του αυταρχισμού, αλλά και στην ίδια τη Δύση, δεν ήσαν λίγοι οι παρατηρητές – αναλυτές που τις δημοκρατίες τις θεωρούσαν εξοφλημένες και παραπαίουσες, προβλέποντας το τέλος τους. Να όμως που η ιστορία δεν έχει την ίδια γνώμη.
Μπορεί τα τελευταία χρόνια ο Πούτιν να έκανε προσαρτήσεις και εισβολές, οι Αμερικανοί να εξευτελίζονταν στο Αφγανιστάν από τους Ταλιμπάν, οι Κινέζοι να έκαναν πάρτυ προπαγάνδας στο Τικ-Τόκ και το Ιράν να δολοφονούσε μέσω των εγκαθέτων του (Χαμάς, Χεζμπολάχ) όποιον γούσταρε, πλην όμως σε εκτροπές υπάρχουν και όρια. Αυτό είναι κάτι που θα πρέπει να το «διδαχθεί» και ο «φίλος» μας Ερντογάν. Οι βιασμοί, συμπεριλαμβανομένων και αυτών της δημοκρατίας έχουν «κόκκινες γραμμές». Και αυτές, την 7η Οκτωβρίου 2023 τις παραβίασαν οι δολοφόνοι – βιαστές της Χαμάς, σφάζοντας 1.200 άτομα βιάζοντας κάπου 200 και παίρνοντας αδιακρίτως 260 ομήρους, από τους οποίους έχουν ήδη εκτελέσει τους μισούς. Αν αυτό δεν ήταν εισβολή και κήρυξη πολέμου, τότε αν μας πουν οι «αλαλάζοντες ειρηνιστές» περί τίνος επρόκειτο; Μήπως θα το Ισραήλ έπρεπε να αφήσει τη Χαμάς να βιάσει και τον υπόλοιπο πληθυσμό του, όπως προβλέπεται τόσο στο καταστατικό της όσο και σε αυτό του Ιράν που τη χρηματοδοτεί;
Όχι, το Ισραήλ απέδειξε ότι οι απειλές και η βία κατά μιας δημοκρατικής χώρας έχουν όρια.
Στις 13 Ιουνίου, αυτή η μικρή μοναδική δημοκρατική χώρα στη Μέση Ανατολική, απέδειξε ότι με στρατηγική υπομονή, τακτική τόλμη, θάρρος και πολιτική βούληση, ένα μικρό έθνος μπορεί να αντιστρέψει την πορεία του πεπρωμένου. Αν ο άξονας των αυταρχικών καθεστώτων εμφανίζεται σε αμυντική θέση σήμερα στη Μέση Ανατολή, αυτό οφείλεται στο γεγονός ότι το Ισραήλ, με τη δύναμη των όπλων, μείωσε τη Χεζμπολάχ και εξαφάνισε τη Χαμάς. Απελευθέρωσε μια δυναμική που οδήγησε στην κατάρρευση της συριακής δικτατορίας που υποστηρίχθηκε από τη Μόσχα και την Τεχεράνη, και στη συνέχεια στην αποδυνάμωση του ίδιου του ιρανικού καθεστώτος, εκθέτοντάς το σε επίθεση από τις Ισραηλινές Αμυντικές Δυνάμεις.
Παρά την εκεχειρία που πέτυχε ο Αμερικανός πρόεδρος Ντόναλντ Τράμπ, μετά από στρατιωτική επέμβαση των Η.Π.Α., δεν είναι απόλυτα ξεκάθαρο πως θα τελειώσει ο πόλεμος μεταξύ Ιερουσαλήμ και Τεχεράνης.
Αν όμως κρίνουμε από τη στάση της Ρωσίας και της Κίνας η αξιοπιστία της Δύσης απέναντι στις χώρες του αυταρχισμού έχει ανέβει αισθητά.
Για παράδειγμα, το Κρεμλίνο, παρά την τεράστια εικοσαετή πολιτική και στρατιωτική συμφωνία του με το Ιράν, μετά τις πρώτες ισραηλινές επιθέσεις δεν είπε τίποτε. Στην καλύτερη περίπτωση, ο Βλαντιμίρ Πούτιν δήλωσε ότι ήταν έτοιμος να μεσολαβήσει. Αλλά δεν τίθεται θέμα στρατιωτικής υποστήριξης του συμμάχου του! Ο τελευταίος, παρ’ όλα αυτά, έχει παράσχει σημαντική βοήθεια στον πόλεμο που διεξάγει εναντίον της Ουκρανίας από το 2022, προμηθεύοντάς την με χιλιάδες drones καμικάζι Shahed και βαλλιστικούς πυραύλους.
Η Κινα, η Ρωσία και το Ιράν – ένα τρίο στο οποίο μπορούμε να προσθέσουμε τη Βόρεια Κορέα, η οποία έστειλε χιλιάδες στρατιώτες της να πολεμήσουν στο πλευρό των Ρώσων στο ουκρανικό μέτωπο το 2024 – τα τελευταία χρόνια δεν κρύβουν τη λυκοφιλία τους. Αυτή η τελευταία αποτελεί κύριο γνώρισμα των αντιδημοκρατικών καθεστώτων.
Η συμμαχία τους παραμένει εύθραυστη, ωστόσο, επειδή τα συμφέροντα τους αποκλίνουν. Ο Βλαντιμίρ Πούτιν είναι πιο πρόθυμος να φλερτάρει τον Ντόναλντ Τραμπ παρά να βοηθήσει τους μουλάδες – ειδικά επειδή μια αύξηση των τιμών του πετρελαίου μετά την αιφνιδιαστική επίθεση του Ισραήλ θα τον βοηθούσε πολύ. Διπλωματικά, η προτεραιότητά του είναι να αποφύγει την έκθεση σε περαιτέρω κυρώσεις των Η.Π.Α. Και ακόμα κι αν το ήθελε, τα μέσα που θα είχε για να βοηθήσει την Τεχεράνη θα ήταν περιορισμένα, επειδή ο πόλεμος εναντίον του Κιέβου έχει αποκαλύψει τις ανεπάρκειες του στρατού της. Πρέπει να προβάλει μια εντύπωση δύναμης, όχι να επιδεικνύει την αδυναμία της.
Ο Χι Jinping, από την πλευρά του, κρατάει αποστάσεις από την Τεχεράνη επειδή θέλει να μην θέσει σε κίνδυνο τις πιθανότητές του να καταπιεί τη δημοκρατία της Ταϊβάν μόλις του δοθεί η ευκαιρία. Από την οπτική του γωνία, το ιρανικό θέατρο είναι δευτερεύον. Η εμπλοκή θα δεχτεί μόνο χτυπήματα. Εν μέσω μιας αντιπαράθεσης με την Ουάσινγκτον για τους δασμούς και τα σπάνια μέταλλα, εμπλεκόμενο σε έναν ανταγωνισμό εξοπλισμών με ταχύτητα απαράμιλλη στην παγκόσμια ιστορία, το Πεκίνο επικεντρώνεται στον αγώνα του με τις Ηνωμένες Πολιτείες για παγκόσμια κυριαρχία. Η αποφασιστική μάχη θα διεξαχθεί στην Ταϊβάν, όχι στην Τεχεράνη.
Σήμερα ο Κινέζος και ο Ρώσος πρόεδρος είναι προβληματισμένοι. Διαπιστώνουν ότι η Δύση δεν είναι αυτή που πίστευαν και το απειλούμενο με εξαφάνιση από το Ισλάμ Ισραήλ, δεν καλαμπουρίζει.
