Της Γιώτας Κοντογεωργοπούλου
Καθρέφτης μιας κοινωνίας δεν είναι μόνο η κυβέρνηση την οποία εκλέγει, αλλά και ο γραφικός που κάνει το μεγαλύτερο ντόρο επί των εποχών της. Όταν μάλιστα αυτά τα δύο συναντώνται, έστω και υπό τη μορφή της αναγκαστικής ή μη, ενασχόλησης του ενός με τον άλλον, τότε μπορεί κανείς να απολαύσει μια σαφή εικόνα της ποιότητας του βίου που διατρέχει.
Δεν είναι καθόλου τυχαίο λοιπόν που το Μαξίμου, μετά από μια περίοδο λαμπρής εγκατάστασης στην αναντιστοιχία λόγων έργων και φαντασιώσεων, φτάνει εν έτει 2017 να υπόκειται σε πονοκεφάλους εφάμιλλους ενός Αρτέμη Σώρρα, της απόλυτης φαντασίωσης δηλαδή, θέτοντας το όριο του ευτράπελου ακόμη πιο ψηλά, την ίδια ώρα που η κοινωνία ασθμαίνει εγκατεστημένη στην οικονομική αρρυθμία και την αφαίμαξη κάθε ίχνους ιδέας και αξίας, σε έναν τόπο που μετατρέπεται με ταχύτητα φωτός σε προτεκτοράτο της κατάθλιψης.
Λένε ότι στις περιόδους της κρίσης ο κόσμος επιστρέφει στη ρίζα του, αναζητά την αρχή, ψάχνει να εντοπίσει το λάθος για να μην το επαναλάβει. Στον αντίποδα, υπάρχουν αυτοί που στοιχηματίζουν υπέρ της άποψης ότι την περίοδο της κρίσης κάνουν εμφάνιση τα μεγαλύτερα έκτροπα και στογγυλοκάθεται στην ιστορία η φάρσα για να σηματοδοτήσει το πλησίασμα στον πάτο.
Κάπως έτσι φαίνεται ότι έχουν τα πράγματα και σε τούτο τον τόπο που μέσα σε λίγα χρόνια έχει ζήσει το εύρος μιας τραγωδίας η οποία εκτείνεται από την ανύψωση ναζιστικών γροθιών, την κατοχύρωση των ρηθέντων του Λεβέντη, ως εφάμιλλων ενός Τσώρτσιλ, την κυβερνητική παραίσθηση περί αριστεράς, έως την πρωτοσέλιδη λάμψη του Αρτέμη Σώρρα ηγέτη της των «Ελλήνων Συνελεύσεως», ατόμου που στην ασπρόμαυρη εκδοχή του σινεμά του ΄50 και του ΄60 θα λάμβανε κάλλιστα μια θέση δίπλα στον ποιητή φανφάρα για ερμηνεία του επικού «άσπρα κοράκια, μαύρα κοράκια».
Αντ΄αυτού, αυτός ο Πατρινός (ο μόνος που τα τελευταία χρόνια έχει καταφέρει να σπάσει το φράγμα της πανελλήνιας προβολής με τη δράση του), είναι ελεύθερος όχι απλώς να μιμείται από το 2012 το «σωτήρα» της χώρας με ομόλογο 600 δισ. δολαρίων, όχι μόνο να οδηγεί τον κόσμο στην αποστολή εξωδίκων στις Εφορίες δηλώνοντας ότι δεν θα πληρώσει τα χρέη του επειδή υπάρχει το καταπίστευμα, όχι μόνο να διέρχεται πόλεις επικεφαλής αυτοκινητοπομπών που κορνάρουν για να ξυπνήσουν συνειδήσεις, δίνοντας όρκους στο κοσμικό πυρ, τους πολέμαρχους, το ενεργό ύδωρ και τη συμπαντική συνειδητότητα, αλλά και να εισβάλλει στις συσκέψεις του Μαξίμου και να γίνει με την ώθηση μάλιστα της δικαιοσύνης, σε κάποια από τις αμίμητες αναγνώσεις του γράμματος του νόμου, για δεύτερη φορά αντικείμενο συσκέψεων ανωτέρων κυβερνητικών κλιμακίων!
Σε αυτό τον τόπο που παραπατάει, στον ίδιο τόπο που βάζει τον κλητήρα να σε κυνηγάει για 200 ευρώ και για 500 μπορεί και να σε στείλει για συνετισμό, σε αυτό τον τόπο που δονήθηκε όσο ποτέ από τα ρίχτερ των σκανδάλων και της σκανδαλολογίας, βρέθηκε δικαστής να δεχθεί ότι ο Σώρρας «δυνάμει αμετάκλητου πληρεξουσίου τυγχάνει διαχειριστής χρηματικού ποσού ύψους 600 δισ. ευρώ που ανήκει σε αλλοδαπή εταιρεία επενδύσεων με την επωνυμία Red Panther Limited και εδρεύει στο Λονδίνο». Και όχι μόνο αυτό. Βρέθηκε δικαστής να κρίνει ότι κινείται από αγαθά κίνητρα ωθούμενος από την επιθυμία του να βοηθήσει το κράτος να εξέλθει από τη δεινή οικονομική κρίση στην οποία έχει περιέλθει.
Κατόπιν τούτων τι να πει κανείς στην κυρία Μελίτσα που κόβει βόλτες κορδωμένη στη γειτονιά, φέροντας το δείκτη του χεριού της στο ύψος του κροτάφου σε στυλ «σας τα έλεγα εγω…», παίρνοντας την εκδίκησή της από όσους επέμεναν ότι αυτό το συμπαθητικό κοντό παιδί, μπορεί να είναι και διαταραγμένο; Να της πει τι τώρα που τα επικύρωσε και η δικαστής και το θέμα του Αρτέμη έφτασε στον Αλέξη;
Να της εξηγήσει πώς, ότι δεν θα διαλυθεί όλος ο κυτταρικός ιστός του σώματός της αν δεν πει καλά τον όρκο στην «Ελλήνων Συνέλευση;»
Και πώς να πείσεις τον έφηβο του διπλανού διαμερίσματος που δεν έχει μια λαβή να κρατηθεί, ότι το να απαντάει κανείς όταν τον ρωτούν τι επαγγέλεται πως «φτιάχνει ό,τι στέρεο υπάρχει για να χρησιμοποιηθεί για καύσιμο», δεν είναι δείγμα απόλυτης υγείας, άξιας δε προς μίμηση;
Όταν σε ένα κράτος μπορεί μια ομάδα ανθρώπων να μπαίνει στη Δωδώνη και σε άλλους αρχαιολογικούς χώρους και να ορκίζεται στο πυρ, όταν ο επικεφαλής αυτής της ομάδας βρίσκει δικαστή να τον δικαιώσει, μπορεί να συμβεί και το κατά τα φαινόμενα προφανές: Να μπεί και στη Βουλή. ολοκληρώνοντας το οικοδόμημα της παρακμής, με ένα ακόμη γλυπτό του παραλόγου.
Άλλωστε ήδη προπονείται υποσχόμενος ότι θα δώσει 20.000 ευρώ σε κάθε ψηφοφόρο αν βγει πρωθυπουργός, ότι θα παρέχει μέρος των χρημάτων του για «αποπληρωμή και οριστική απαλλαγή από κάθε οφειλή προς τράπεζες, το δημόσιο (ΕΝΦΙΑ, φόρος εισοδήματος, ΦΠΑ, Τέλη Κυκλοφορίας κ.λπ.), εισφορές προς όλα τα ασφαλιστικά ταμεία, αλλά και του δημόσιου χρέους που κατά κεφαλήν μάς αναλογεί».
Στους δε καταχρεωμένους δήμους ανά την επικράτεια, υπόσχεται αποπληρωμή του χρέους τους και επενδύσεις δισ. ευρώ, ενώ σε κάθε γειτονιά και επαρχιακή πόλη ο Σώρρας ανοίγει και ένα γραφείο της «Συνελεύσεως Ελλήνων».
Προσέξτε τώρα το τραγικό: σε μια χώρα στην οποία το ψέμμα έχει αναχθεί σε βασική επικοινωνιακή τακτική και όρο του – κατά καιρούς προς υπογραφή συμβολαίου με το λαό-, αυτά που υπόσχεται ο Σώρρας δεν φαντάζουν πλέον τόσο αδιανόητα όσο θα έπρεπε.
Έχουν προηγηθεί σκισίματα μνημονίων καταργήσεις ΕΝΦΙΑ, δημοψηφίσματα που μετάλλαξαν το όχι σε ναι και ραπίσματα της Ε.Ε. με την ασφαλή τακτική του…τριαντάφυλλου.
Ο πάτος, γυαλίζει αντικατοπτρίζοντας πολλές φιγούρες που τον κοιτάζουν αγωνιώντας για την …ομορφιά τους όπως ο Νάρκισσος στη λίμνη.
Η παραίσθηση είναι πλέον η εθνική μας καταγραφή.
