Η πολύπαθη Ηλεία μετρά για ακόμη μια ημέρα τις πληγές της, την ώρα που συνεχίζει να δίνει τη μάχη των αναζωπυρώσεων.
Οι κάτοικοί της, μαθημένοι πια στην καταστροφή από τις πύρινες γλώσσες, προσπαθούν να μαζέψουν τα κομμάτια τους πάνω από τις στάχτες.
Γκρι και μαύρο, όπου και να πέσει το μάτι τριγύρω, σε έναν τόπο γόνιμο, ευλογημένο και όμορφο.
Μέσα από τους καπνούς, ο ήλιος ανατέλλει και πάλι, σκορπίζοντας φως και μαζί με αυτό και ελπίδα, στον τόπο όπου καθιερώθηκε ο θεσμός της ιερής εκεχειρίας, στο κατά Καζαντζάκη «υποβλητικότερο τοπίο στην Ελλάδα, που παρακινεί τόσο γλυκά και επίμονα στην ειρήνη και στη συμφιλίωση».
