Το πολιτειακό ζήτημα απασχόλησε τη χώρα μας πριν αρκετές δεκαετίες και αποτελεί παρελθόν με λαϊκή ετυμηγορία. Η προσπάθεια κάποιων να εκμεταλλευτούν, πολιτικά, τη συνάντηση Μητσοτάκη – Καρόλου και το επιχείρημα ότι μέσω αυτής η κυβέρνηση προσπαθεί να ενισχύσει και να ικανοποιήσει τα δεξιά της άκρα είναι τόσο ατυχής όσο και το επιχείρημα περί νεοφιλελεύθερης κυβέρνησης. Τουλάχιστον θα πρέπει η αξιωματική αντιπολίτευση να κατασταλάξει προς τα που θα πρέπει να στραφεί η Νέα Δημοκρατία προκειμένου να ενισχυθεί εκλογικά. Αν είναι νεοφιλελεύθερη θα πρέπει να στραφεί προς το κέντρο και όχι προς τα δεξιά.
Τα προβλήματα (μεταμνημονιακή περίοδος, εθνικά θέματα, covid-19, πόλεμος Ουκρανίας και η ακρίβεια) επιτάσσουν σοβαρή αντιπολίτευση που να στοχεύει στην επίλυση των δύσκολων ζητημάτων. Η πολιτική συναίνεση στο χειρισμό των σοβαρών θεμάτων κρίνεται ουσιώδης.
Αν θεωρήσουμε νεοφιλελευθερισμό τα μέτρα της κοινωνικής πολιτικής που εφαρμόζει η σημερινή κυβέρνηση (προσωπικός βοηθός, επίδομα εργασίας και στεγαστική πολιτική με το νέο νομοσχέδιο, αύξηση κατώτατου μισθού, στήριξη με οικονομικά μέτρα των πληττόμενων της πανδημίας, προσλήψεις στο σύστημα υγείας και στην εκπαίδευση, μείωση φόρων και ασφαλιστικών εισφορών, κ.α.) τότε χρειάζεται να επανακαθορίσουμε την έννοια των πολιτικών ιδεολογιών. Ασφαλώς και χρειάζεται ενίσχυση το κοινωνικό δίχτυ ασφαλείας για τους αδύνατους οικονομικά συμπολίτες μας, αλλά ας καταλάβουν κάποιοι ότι κυρίαρχη ιδεολογία είναι ο κοινωνικός φιλελευθερισμός.
Αν θεωρήσουμε στροφή προς τα δεξιά τη συνάντηση με τον Κάρολο για την αξιοποίηση του κτήματος Τατοΐου, τότε θα πρέπει να επανεξετάσουμε και τη συνάντηση Τσίπρα – Καρόλου που έλαβε χώρα το 2018.
Με τέτοιες απόψεις που αγγίζουν τα όρια του λαϊκισμού το σίγουρο είναι ότι θα ενισχυθούν οι υπόλοιπες δύο παρατάξεις εξουσίας και θα επέλθει αποδόμηση στην αξιωματική αντιπολίτευση.
Το μέλλον ανήκει σε αυτούς που πιστεύουν στην ελεύθερη αγορά και στο κράτος πρόνοιας.
