Με βάση την συμφωνία που επετεύχθη, απαιτούνται πρόσθετα μέτρα 2% του ΑΕΠ ώστε να διασφαλισθεί πρωτογενές πλεόνασμα 3,5% του ΑΕΠ μεσοπρόθεσμα, και με δεδομένη την υπερφορολόγηση της οικονομίας, στις επιλογές των δαπανών που θα περικοπούν θα πρέπει να ληφθεί σοβαρά υπόψη ποιες από αυτές συμβάλλουν στην ανάπτυξη. Οι δαπάνες της γενικής κυβέρνησης στην Ελλάδα ανέρχονται το 2015 σε 55,4% του ΑΕΠ (έναντι 54,1% στην ΕΕ-28), ενώ με βάση το κατά κεφαλή εισόδημα, που υποδηλώνει την ικανότητα της κοινωνίας να χρηματοδοτεί, μέσω της φορολογίας, τις δημόσιες δαπάνες, δεν θα έπρεπε να υπερβαίνουν το 44% του ΑΕΠ. Την ίδια στιγμή, οι δαπάνες που είναι φιλικές προς την ανάπτυξη (εκπαίδευση, υγεία, μεταφορές και επικοινωνίες, έρευνα και ανάπτυξη) και μπορούν να αναλαμβάνονται και από τον ιδιωτικό τομέα, διαμορφώνονται στην Ελλάδα σε 12% του ΑΕΠ (έναντι 15% στην ΕΕ-28), με την εκπαίδευση να υπολείπεται 1%, την υγεία 2,6%και τις δαπάνες για μεταφορές, επικοινωνίες, έρευνα και ανάπτυξη, να υπερβαίνουν 1,1% και 0,1% του ΑΕΠ αντιστοίχως, τον μέσο όρο στην ΕΕ-28.
Ο ιδιωτικός τομέας μπορεί να συμπράξει με τον δημόσιο, στην παροχή ποιοτικών δημόσιων αγαθών. Οι δημοσιονομικοί περιορισμοί και η αδυναμία μεταρρύθμισης και αποτελεσματικότερης λειτουργίας του κράτους, οδηγούν σε δημόσια αγαθά εν τέλει ακριβά και ταυτόχρονα κακής ποιότητας, προς τους πολίτες μια στρέβλωση με σαφείς παρενέργειες όμως και για την οικονομία και τις επενδύσεις.
Είναι απαραίτητη η μείωση των δημοσίων δαπανών, στους τομείς όπου υπάρχει σπατάλη, δηλαδή χρήση πόρων για δαπάνες χαμηλής αποδοτικότητας και σκοπιμότητας σε κοινωνικό και οικονομικό επίπεδο.
Την ίδια στιγμή οι εξελίξεις στην αγορά εργασίας καταγράφουν επιβράδυνση και οι εγγεγραμμένοι άνεργοι συνεχίζουν τους πρώτους μήνες του 2017 να αυξάνονται.
Παράλληλα κρίνεται ανησυχητική η μεγάλη άνοδος των ληξιπρόθεσμων οφειλών προς το δημόσιο.
Η ελληνική οικονομία παραμένει εγκλωβισμένη σε ένα στρεβλό αναπτυξιακό πρότυπο χαμηλής προστιθέμενης αξίας, που εξαναγκάζει τους εργαζόμενους και ιδίως τους νέους με υψηλότερα μορφωτικά προσόντα, να στρέφονται είτε στο εξωτερικό είτε σε εργασίες χαμηλότερης οικονομικής αποδοτικότητας.
Η αλλαγή του αναπτυξιακού προτύπου προς εξωστρεφείς και δυναμικές δραστηριότητες και η παραγωγική ανασυγκρότηση της χώρας, είναι το κλειδί για την επάνοδο της ελληνικής οικονομίας σε ανώτερο επίπεδο απασχόλησης και ευημερίας.
