Αλγεινή εντύπωση έχουν προκαλέσει τελευταία, οι εικόνες αποδοκιμασιών σε κυβερνητικά στελέχη, τις τελευταίες μέρες.
Πολίτες που διαφωνούν με την κυβερνητική πολιτική, είτε αυτή αφορά το όνομα των Σκοπίων, είτε τις γενικότερες οικονομικές εξελίξεις, πλειοδοτούν σε αφορισμούς απέναντι στην πληθώρα υποψηφίων που «έχει βγει στο σεργιάνι». Λησμονώντας όμως το αλάθητο «εικόνα σου είμαι κοινωνία και σου μοιάζω» καλό θα ήταν πρωτίστως οι ίδιοι, να αναλογιστούν τις τελευταίες εκλογικές τους προτιμήσεις. Και ενδεχομένως να σταθμίσουν γενικά την εκλογική τους συμπεριφορά τα χρόνια της κρίσης… Η δεκαετία που πέρασε αναμφίβολα «ποδοσφαιροποίησε» την πολιτική ζωή, δίνοντας μια αίσθηση «καφενειακή», απελευθερώνοντας ένστικτα και αποδυναμώνοντας την λογική.
Είναι πια καιρός όμως η κοινωνία να δείξει συλλογικά αντανακλαστικά αυτοσυγκράτησης, χωρίς να ενδώσει για ακόμα μια φορά στην ερειστικότητα, την φιλοκατηγορία και τον ψευτοτσαμπουκά. Συμπεριφορές που όταν επικράτησαν είχαν με μαθηματική ακρίβεια την κατάληξη του αδελφοκτόνου μίσους και της κοινωνικής και οικονομικής οπισθοδρόμησης. Η ιστορία είναι γεμάτη τέτοια παραδείγματα. Ολόκληρες χρονικές περίοδοι-και σίγουρα όχι οι ευτυχέστερες- συνδέθηκαν με την δαιμονοποίηση των αντιπάλων.
Ο Ελευθέριος Βενιζέλος ήταν για την φιλοκωνσταντινική παράταξη, ο «Σατανάς» που λειτουργούσε ως «πράκτορας των Αγγλογάλλων», ενώ ο Ανδρέας Παπανδρέου, για την ΝΔ «ο Αμερικανός πρωθυπουργός που ευθύνεται για την δικτατορία»(!). Αλλά ερχόμενοι και στα των ημερών μας, ποιος δεν θυμάται τα λόγια του σημερινού πρωθυπουργού περί «Πινοσέτ και Τσολάκογλου» απευθυνόμενος στον Γιώργο Παπανδρέου;Την στιγμή μάλιστα που τον κατηγορούσε για μια πολιτική πάνω στην οποία ο ίδιος βασίστηκε και εφάρμοσε σχεδόν κατά γράμμα 4 χρόνια μετά!
Σε αυτό το πλαίσιο, μοιάζει εξαιρετικά παρήγορη η στάση του Κυριάκου Μητσοτάκη, ο οποίος δηλώνει πως δεν θα επενδύσει στον διχασμό. Μια στάση την οποία δυστυχώς το κόμμα του δεν επέδειξε στα πρώτα χρόνια της κρίσης, όταν άφησε την χώρα καταχρεωμένη, δραπετεύοντας από την εξουσία, πριν κρυφτεί πίσω από τον «αντιμνημονιακό αγώνα»… Την στιγμή που υπόθαλψε το «δηλητήριο» της πλατείας, διασπείροντας μύθους σε στιγμές εθνικής αστάθειας. Θα την τηρήσει άραγε;
Μοιάζει κάπως δύσκολο να αναζητήσει κανείς την συλλογική ψυχραιμία, όταν πλησιάζουν απανωτές εκλογικές αναμετρήσεις. Είναι ανάγκη όμως να επιδείξουμε αυτοσυγκράτηση και να μην αφήσουμε να μας νικήσει το τέρας που μας κατατρώει. Ο πελατειασμός, η διάθεση επιβολής και το χαμηλό πολιτικό ήθος, είναι πληγές που ακόμα τρέχουν αίμα. Είναι στο χέρι μας να φανερώσουμε πως διαθέτουμε υψηλό δημοκρατικό ήθος και να οικοδομήσουμε από κοινού ένα νέο πατριωτισμό. Όχι όμως με κραυγές. Αλλά με διάλογο. Γιατί την αντίθετη άποψη την πολεμάς με επιχειρήματα.
Στην χειρότερη περίπτωση, μπορείς απλά να την προσπεράσεις.
