Της Γιώτας Κοντογεωργοπούλου
Aδυνατώ να πιστέψω ότι ο και ειδικός γραμματέας της ΈΣΗΕΑ κ. Φιλιππάκης δεν γνώριζε τις συνέπειες της κορύφωσης του οίστρου του περί βόμβας στα πόδια του Στουρνάρα στον απόηχο της έκρηξης εναντίον Παπαδήμου. Θα πρέπει να είναι ηλίθιος κανείς, ιδίως όταν αυτός είναι και συνδικαλιστής δημοσιογράφος, για να θεωρήσει ότι κάτι τέτοιο είναι δυνατόν να μην προκαλέσει σάλο και να μην ενεργοποιήσει τα αντανακλαστικά της δικαιοσύνης.
Και επειδή δεν θεωρώ τον κ. Φιλιππάκη ηλίθιο με την αναγραφόμενη στο λεξικό έννοια του όρου, είμαι και εγώ υποχρεωμένη να οδηγηθώ είτε στη δεύτερη εκδοχή, αυτή της επιδίωξης πρόκλησης σάλου για αυτοπροβολή, είτε στην τρίτη, αυτή της παροχής επαρκούς ποσότητας σιέλου προς την κυβέρνηση με την οποία η ΕΣΗΕΑ, έχει προβεί σε πολλούς και ανοικτούς εναγκαλισμούς, από αυτούς που καθόλου τυχαία δεν έχουν οδηγήσει τους πολίτες στο να προπονούν τους δικούς τους σιελογόνους αδένες για ασκήσεις εναντίον της δημοσιογραφίας που έχει τοποθετήσει σε κάποιο ντουλάπι της ιστορίας τη λέξη “ανεξάρτητη”.
Άλλωστε αυτό δεν συμβαίνει για πρώτη φορά. Έχουν προηγηθεί άλλες κυβερνήσεις με το δικό τους παρατρεχάμενο δημοσιογραφικό κοινό.
Δεν είναι τυχαίο, ούτε το φαινόμενο Φιλιππάκης, ούτε το φαινόμενο Πολάκης που έσπευσε με ανάρτησή του να μας υπενθυμίσει την λαϊκή του ελαφρότητα αναζητώντας “ζε σουίδες” στο διαδίκτυο για να αλλάξουν τη φωτογραφία στο προφίλ τους προσθέτοντας και μια του Φιλιππάκη στο φόντο, του -κατά Πολάκη- αδίκως διωκόμενου από την εισαγγελία, στο πλαίσιο της λογικής που λέει ότι ένας δημοσιογράφος, μπορεί κάλλιστα να καλεί σε τοποθέτηση βόμβας στα πόδια του μη πολιτικώς αρεστού του, απλώς και μόνο επικαλούμενος το ηθικό πλεονέκτημα μιας αριστεράς που χάθηκε στα βάτα.
Όλα αυτά θα μπορούσε να τα πει κανείς και γραφικά, άρα συνήθη για την πολιτική ζωή του τόπου, αν δεν αποτελούσαν συνέχεια μιας πικρής ιστορίας διχασμού που έρπει εδώ και πολύ καιρό διαιωνίζοντας τον κύκλο της μεταπολίτευσης ο οποίος δεν λέει να κλείσει γιατί τελικά δεν συμφέρει να κλείσει. Πρωτίστως τη σημερινή κυβέρνηση η οποία έχοντας απωλέσει και τη τελευταία τρίχα της… κεφαλής της συνέπειας λόγων και έργων, στηρίζει το αφήγημα της, στην διαιώνιση της μετεμφυλιακής κρίσης και την ενδυνάμωση του τείχους μεταξύ φερόμενων ως προοδευτικών και φερόμενων ως συντηρητικών, καλών ή κακών, ανάλογα με τα, από τους ιδίους, δηλωθέντα.
Τίποτε δεν έχει μάθει τελικά αυτός ο τόπος από όσα του συνέβησαν. Ο πολιτικός του λόγος εξακολουθεί να στάζει δηλητήριο και μισαλλοδοξία, στο πλαίσιο της λογικής του ” ή θα τους τελειώσουμε ή θα μας τελειώσουν” όπως είχε πει κάποτε και ο ίδιος ο πρωθυπουργός, γράφοντας τίτλο σε ένα νέο κεφάλαιο, περί βορείων και νοτίων, αρεστών ή μη, το οποίο έφτασε σε κρεσέντο την εποχή του δημοψηφίσματος, των πατριωτών και των γερμανοτσολιάδων, τότε που οι “οχι” είδαν τους “ναι”, να δικαιώνονται, αλλά …διάβασαν την κίνηση του Τσίπρα μέσα από το αναγνωστικό των εκ γεννετής κατόχων του περίφημου ηθικού πλεονεκτήματος.
Ο διχασμός, γεννά τέρατα και οπλίζει χέρια. Ο διχασμός φτιάχνει καριέρες και τακτοποιεί ημέτερους. Ο διχασμός είναι κουσούρι της φυλής που εξακολουθεί να θρέφεται καθισμένο σε υψηλά ιστάμενα τραπέζια.
Τώρα βρήκε και το fb για να φτιάξει νέες στρατιές και την κρίση για να ανοίξει περισσότερο το στόμα του με πρόσχημα την πείνα.
Μόνο που ο διχασμός επιστρέφει πάντα στον εμπνευστή του. Και ο νοών νοείτω.
