Του ΤΑΣΟΥ ΠΑΠΑΔΟΠΟΥΛΟΥ
Στο Νταβός ο πολυπράγμων κ. Τραμπ τα έδωσε όλα. Από τις απειλές για τον τρόπο της απόκτηση της Γροιλανδίας, που οι χρηματαγορές και όχι οι Ευρωπαίοι τους οποίους δεν υπολογίζει τον έκαναν να πάρει πίσω, μέχρι το Συμβούλιο για την Ειρήνη με αιώνιο πρόεδρο τον Αμερικανό Σερίφη.
Τα όσα τραγελαφικά συνέβησαν σε ένα περίπου εικοσιτετράωρο στο Νταβός, θα μπορούσαν να αποτελούν μια τρελή-τρελή σύγχρονη κωμωδία, με πρωταγωνιστή τον Πρόεδρο των ΗΠΑ, που όπως φαίνεται σχεδιάζει να ηγείται της παγκόσμιας κοινότητας και μετά … θάνατον.
Από το περιβόητο Συμβούλιο Ειρήνης, που θα μετατρέψει την Γάζα σε Ριβιέρα της Μεσογείου, μέχρι τις ευρύτερες ‘ειρηνευτικές’ δραστηριότητες, που δεν προσδιορίζονται, αλλά πάντως δεν έχουν σχέση με την εντολή του ΟΗΕ, που επικεντρώνεται μόνο στην περιοχή της Γάζας, και όχι πέραν αυτής.
Σύμφωνα λοιπόν με τον περί ου ο λόγος κύριο, η ανοικοδόμηση της Γάζας δεν θα περιλαμβάνει κατοικίες, για τους δεινοπαθούντες από τον πόλεμο και τις κακουχίες Παλαιστινίους, άλλα πολυώροφα συγκροτήματα ξενοδοχείων καταστημάτων και λοιπών εγκαταστάσεων αναψυχής, που θα περιμένουν τους πελάτες να περάσουν εκεί τις διακοπές τους.
Το τι θα γίνουν τα δύο και πλέον εκατομμύρια των σημερινών κατοίκων της περιοχής, ουδόλως ενδιαφέρει τον πλανητάρχη, που ασκεί μέσω του γαμπρού του και των λοιπών συγγενών του, παράλληλα με την απόλυτη εξουσία του, και το προσφιλές επάγγελμά του, που είναι το real estate.
Μετά την Γάζα υπό διαπραγμάτευση βρίσκεται και το deal με την Ουκρανία. Η ‘λύση’ στο εδαφικό, που συζητείται στην Ντόχα μεταξύ Ουκρανών και Ρώσων με τον στημένο διαιτητή τον Στιβ Γουίτκοφ, επιχειρηματία που το παίζει διπλωμάτης, είναι κι αυτή επί οικονομικής βάσης.
Να παραδώσουν συζητούν αμαχητί οι Ουκρανοί το τμήμα του Ντόνμπας, που δεν έχουν καταλάβει οι Ρώσοι, που επιμένουν ότι είναι μέρος της συμφωνίας Τραμπ-Πούτιν της Αλάσκας και να πάρουν για την ανοικοδόμηση των κατεστραμμένων σπιτιών και υποδομών, ζεστό χρήμα σε ετήσιες δεκαετούς διάρκειας δόσεις, που το συνολικό ποσό, προσδιορίζεται στα 800 δισεκατομμύρια ευρώ.
Κι εδώ εισέρχεται το real estate του Τραμπ, το οποίο διεκδικεί το μεγαλύτερο μέρος των εργολαβιών για την ανοικοδόμηση της Ουκρανίας. Σε όλα αυτά τα deals οι Ευρωπαίοι, που έχουν πληρώσει ακριβά το μάρμαρο του πολέμου στην Ουκρανία, ουδέν γνωρίζουν κι απ ότι όλα δείχνουν, θα έχουν περιθωριακή συμμετοχή, μιας και ο πολύς κ. Τραμπ τους αγνοεί παντελώς.
Και για να πάμε στην Γροιλανδία. Εδώ έχουμε τον πιο πιστό σύμμαχο των ΗΠΑ, την Δανία να δέχεται μια επίθεση επιβουλής της κυριαρχίας της στην αυτόνομη περιοχή της Γροιλανδίας, μιας και ψυχικό είναι το πρόβλημα του Τραμπ, που την θέλει, όπως τα παιδιά που κλαίνε γοερά, όταν φίλος τους δεν τους δίνει το παιχνίδι του.
Η συμβιβαστική λύση που πρότεινε στον daddy του ο γ.γ. του ΝΑΤΟ κ, Μαρκ Ρούτε, χωρίς να ρωτήσει τους Δανούς, ήταν κατά το πρότυπο της Κύπρου, δημιουργία στην Γροιλανδία εκτεταμένων περιοχών-βάσεων, που θα είναι κυρίαρχο έδαφος των ΗΠΑ.
Σε αυτές τις προεπιλεγμένες περιοχές, θα περιλαμβάνονται και εδάφη, που θεωρούνται ότι εμπεριέχουν σπάνιες γαίες, που διαθέτουν ύλες χρήσιμες για την κατασκευή μπαταριών, κινητών τηλεφώνων και λοιπών προϊόντων υψηλής τεχνολογίας.
Ο στρατός των ΗΠΑ για την προστασία του παγωμένου νησιού, είναι το πρόσχημα. Το ζητούμενο είναι η εκμετάλλευση του ορυκτού πλούτου, σε περιοχές ενδεχομένως κοντά στη θάλασσα, όπου οι πάγοι έχουν μικρότερο στρώμα.
Από τη μια οι αγορές, που φόβισαν τον Τραμπ, κι από την άλλη οι Ευρωπαίοι, που φάνηκε να αφυπνίζονται προ του κινδύνου απώλειας εδάφους εντός των τειχών, τάραξαν τα νερά και λειτούργησαν παράλληλα ενοποιητικά, στο παραλυμένο και άκρως γραφειοκρατικό σύστημα των Βρυξελλών.
Ήδη μια μεγάλη δημοσκόπηση, που έγινε σε αρκετές ευρωπαϊκές χώρες, καταδεικνύει την απόσταση, που χωρίζει τους ευρωπαίους πολίτες από τις σημερινές Ηνωμένες Πολιτείες. Αυτό σημαίνει ότι ωρίμασε το έδαφος οι Ευρωπαίοι να απογαλακτιστούν από τις ΗΠΑ, και να χαράξουν αυτόνομη γραμμή και πορεία.
Δεν μένει παρά να ανοίξουν τα φτερά τους και να πορευτούν αυτόνομα. Να κάνουν συμφωνίες με όλους τους ισχυρούς παίκτες του πλανήτη και να προασπίσουν με αξιοπιστία τα συμφέροντα των λαών που εκπροσωπούν.
Ήρθε η ώρα η Ευρώπη να ανακαλύψει το ανάστημά της. Να κινηθεί με αποφασιστικότητα και να συνάψει διμερείς συμφωνίες που θα ικανοποιούν το σύνολο των ευρωπαϊκών λαών.
Αν δεν το πράξουν και κολακευθούν από τις διασπαστικές σειρήνες, τότε τους (μας) περιμένουν δύσκολοι καιροί…
