του Παντελή Μπουκάλα
Δύο τινά, αλληλοαποκλειόμενα, σημαίνει η «βόλτα» πολιτικών από υπουργείο σε υπουργείο. Ή ότι τα πηγαίνουν τόσο καλά που ο πρωθυπουργός κρίνει ότι οφείλει να εκμεταλλευθεί την αξιοσύνη τους και σε άλλους τομείς. Ή ότι τα πηγαίνουν τόσο άσχημα που κρίνεται αναγκαία η μετακίνησή τους.
Μόνο στις ασπρόμαυρες ταινίες βλέπουμε πια χαρτογιακάδες. Δημόσιους υπαλλήλους δηλαδή που, για να μη λερώνονται, πρόσθεταν γιακά και μανσέτα μιας χρήσης, από σκληρό χαρτί. Επειδή οτιδήποτε μπορεί να εμπνεύσει οποιονδήποτε, ίσως ο κ. Βασίλης Κικίλιας είδε κάποια ασπρόμαυρη κωμωδία, εμπνεύστηκε και αποφάσισε να κηρύξει πόλεμο κατά των «χαρτογιακάδων των Βρυξελλών».
«Αυτοί οι κύριοι των Βρυξελλών», αστραποβρόντησε αρχές του μήνα σε ραδιοφωνική συνέντευξη, «που έχουν να δουν θάλασσα καμιά εικοσαριά χρόνια, ή τη βλέπουν με το κιάλι, με τα κοστούμια, τις γραβάτες και τα ποσέτ τους, ας έρθουν να τους πάω εγώ με τα σκάφη του Λιμενικoύ στις επιχειρήσεις που γίνονται στο Αιγαίο και στη Μεσόγειο. Να μη μας κουνάνε το δάχτυλο». Και προχθές συνέστησε από τηλεοράσεως στους «χαρτογιακάδες που κοιμούνται τον ύπνο του δικαίου στις Βρυξέλλες» «να μαζευτούν και να μαζέψουν όσα λένε για τη χώρα μας».
Ως υπουργός Ναυτιλίας τα είπε αυτά ο κ. Κικίλιας, όχι ως πλωτάρχης. Αυτό είναι το πέμπτο χαρτοφυλάκιό του από τον Ιούνιο του 2014 μέχρι τώρα, σε εφτά χρόνια νεοδημοκρατικής διακυβέρνησης. Προηγήθηκαν τα υπουργεία Δημοσίας Τάξεως, Υγείας, Τουρισμού και Κλιματικής Κρίσης. Δύο τινά, αλληλοαποκλειόμενα, σημαίνει η «βόλτα» πολιτικών από υπουργείο σε υπουργείο. Ή ότι τα πηγαίνουν τόσο καλά που ο πρωθυπουργός κρίνει ότι οφείλει να εκμεταλλευθεί την αξιοσύνη τους και σε άλλους τομείς. Ή ότι τα πηγαίνουν τόσο άσχημα που κρίνεται αναγκαία η μετακίνησή τους. Ο καθείς και η εξήγησή του. Συλλέκτης πλούσιων υπουργικών εμπειριών ο κ. Κικίλιας, συναριθμείται τώρα, όπως γράφεται, στους δελφίνους που ονειρεύονται αρχηγίες σε ενδεχόμενο τερματισμό της μητσοτακικής περιόδου. Και πιθανόν για να αυξήσει τις πιθανότητές του εκτόξευσε κατά των Βρυξελλιωτών μειωτικούς χαρακτηρισμούς της λαϊκιστικής αργκό. Φέρθηκε έτσι όχι ως επικεφαλής ενός υπουργείου που «μένει Ευρώπη», αλλά ως «αντισυστημικός» ηγετίσκος φράξιας. Ή ως μεσογειακός Ορμπανίσκος.
Κάθε άλλο παρά φιλομεταναστευτική είναι πια η Ε.Ε., αν ήταν ποτέ. Κάποιοι θεσμοί της ωστόσο δουλεύουν, έστω αργόρρυθμα. Και έχουν το «ανθελληνικό» ελάττωμα να ελέγχουν αυστηρά τη χώρα μας, για τις μαρτυρημένες βίαιες επαναπροωθήσεις και κυρίως για την ευθύνη της στο πολύνεκρο ναυάγιο της Πύλου. Ο κ. Κικίλιας τα βρίσκει όλα καλώς καμωμένα και απαιτεί «σκλήρυνση». Δεν είναι ο μόνος. Και έτερος δελφίνος, ο κ. Βορίδης, το ίδιο πιστεύει. Και φυσικά ο πρωθυπουργός που τους διόρισε.Unmute
(Ο Παντελής Μπουκάλας είναι δημοσιογράφος, λογοτέχνης και μεταφραστής- Το άρθρο αποτελεί αναδημοσίευση από την εφημερίδα «Η Καθημερινή»)
