Στις 28 Οκτωβρίου 1940, ο ελληνικός λαός όρθωσε ένα βροντερό «ΟΧΙ» στον ιταλικό φασισμό, υπερασπιζόμενος ενωμένος σαν μια γροθιά την εθνική του ανεξαρτησία και υπερηφάνεια.
Στα βουνά της Ηπείρου και της Αλβανίας γράφτηκαν σελίδες δόξες από τους Έλληνες στρατιώτες, που υπερασπίστηκαν την εδαφική ακεραιότητα της πατρίδας μας μαχόμενοι ηρωικά εναντίον των υπέρτερων ιταλικών δυνάμεων, τις οποίες κατατρόπωσαν.
Η 28η Οκτωβρίου του 1940 αποτελεί ορόσημο για το Έθνος μας, ενώ για την Πάτρα έχει και μια άλλη, σημαντική, διάσταση, που δεν πρέπει να ξεχνάμε. Το πρωινό εκείνης της ημέρας η αχαϊκή πρωτεύουσα βομβαρδίστηκε ανηλεώς και απρόκλητα από την ιταλική αεροπορία, θρηνώντας τους πρώτους νεκρούς του πολέμου.
Εν όψει της εθνικής μας εορτής είναι ηθική μας υποχρέωση η ανάρτηση της τιμημένης γαλανόλευκης σημαίας στα μπαλκόνια μας. Πρόκειται για το ελάχιστο που μπορούμε να κάνουμε, ως μια συμβολική ένδειξη τιμής, για όλους αυτούς που θυσίασαν υπό τη σκέπη της τη ζωή τους, ώστε να ζούμε εμείς σήμερα ελεύθεροι.
Και ας έχουμε κατά νου το εμβληματικό ποίημα του Ιωάννη Πολέμη που είναι εξαιρετικά αφιερωμένο στο εθνικό μας σύμβολο και αρχίζει με τα ακόλουθα λόγια: «Πάντα κι όπου σ’ αντικρίζω, με λαχτάρα σταματώ, υπερήφανα δακρύζω, ταπεινά σε χαιρετώ. Δόξα αθάνατη στολίζει κάθε θεία σου πτυχή και μαζί σου φτερουγίζει της πατρίδος η ψυχή….»
