ΑΝΤΙΣΥΣΤΗΜΙΚΟΣ. Πώς να μην γίνεσαι όταν βλέπεις βουβές ουρές σε κάθε μεγάλη πόλη. Δεν έχει νόημα ποια. Για μια σακούλα φρούτα. Λίγα τρόφιμα. Μία γκοφρέτα για τα παιδιά. Δεν είναι η εξαθλίωση τόσο όσο η διάλυση της αξιοπρέπειας. Πατεράδων, μαμάδων και παππούδων. Πώς να μην γίνεσαι αντιδραστικός πλέον όταν σε λίγο ξεκινούν οι ηλεκτρονική πλειστηριασμοί και τα σπίτια θα χάνονται με ένα πάτημα του κουμπιού.
Όταν οι άνεργοι πρέπει να πληρώνουν διόδια έστω και για την αναζήτηση εργασίας. Όταν συνταξιούχοι –όπως της Εθνικής Τράπεζας- οδηγούνται στην φτωχοποίηση με την επί της ουσίας κατάργηση της επικουρικής τους σύνταξης.
Όταν τα κόκκινα δάνεια πωλούνται «αντί πινακίου φακής» σε funds χωρίς δικαίωμα σε όσους έχουν πραγματική αδυναμία να διαπραγματευθούν τους ίδιου όρους θα πρέπει να καταλάβουμε πως σε λίγο καιρό δεν θα χρειάζονται χείμαρροι μέσα από μπαζωμένα ρέματα για να διαλύσουν νοικοκυριά σε περιοχές που φορείς, Κράτος, Νομάρχες, Δήμαρχοι δεκαετίες τώρα μετά από τους τίτλους, εξυπηρετήσεις και τις φαμφάρες τώρα «περί άλλα τιρβάζουν». Η μάλλον αναζητούν ακόμα την πολιτική τους ύπαρξη.
Αντισυστημικός γίνεσαι γιατί χάθηκε κάθε ίχνος ειλικρινούς αξιοπρέπειας από την πλειοψηφία των πολιτικών που αντί να σκεφθούν επιτέλους για το καλό του τόπου δίνουν ζωντανές τηλεοπτικές παραστάσεις με κοκορομαχίες του επιπέδου εκείνου που κατάντησαν τον τόπο μου αυτόν που είναι σήμερα. Αντιδραστικός γιατί στην περιοχή μας όλα τα παραπάνω εδώ και χρόνια περισσεύουν. Από την αδυναμία να συμφωνήσουμε τι θα κάνουμε με τα σκουπίδια, ως ακόμα απλούστερα. Και τα προβλήματα μεγαλώνουν. Και οι ουρές θα αυξάνονται. Και η αξιοπρέπεια θα καταρρακώνεται ακόμα περισσότερο. Και οι πολιτικοί θα αρέσκονται να κάθονται στις …κερκίδες απλά να βγάζουν ανακοινώσεις και να κάνουν επιδείξεις δημοσίων σχέσεων.
Με έχει κουράσει αυτό το σκηνικό. Με έχει προβληματίσει ακόμα περισσότερο. Σκέφτομαι απλά πως οι πολίτες αναζητούν μία άλλου τύπου επικοινωνία και παρεμβάσεις. Καιρός να γίνω λίγο αντισυστημικός και ανυπότακτος.
