«Αν γκουγκλάρεις “Σολωμού στα 30”, εκεί μοιάζω 50 γιατί περνούσα μια πολύ δύσκολη δεκαετία. Στα 31 είχα γεννήσει και μου έπεσαν βαριά όλα μαζί» ανέφερε μεταξύ άλλων η Μαρία Σολωμού.
Για την προσωπική της ζωή και για τους λόγους που επιδιώκει πλέον να μην βρίσκεται, απαραίτητα, σε μια συντροφική σχέση μίλησε η Μαρία Σολωμού στη νέα συνέντευξη που έδωσε στο περιοδικό ΟΚ! και τον δημοσιογράφο Μιχάλη Ροδόπουλο αυτή την εβδομάδα.
Έψαξα στο Google για να δω πόσο είσαι και είπα “δεν μπορεί…”.
Είμαι άνω των 50, όμως είναι άλλη η διάθεση μου από μέσα. Τώρα είμαι καλά. Αν γκουγκλάρεις “Σολωμού στα 30”, εκεί μοιάζω 50 γιατί περνούσα μια πολύ δύσκολη δεκαετία. Στα 31 είχα γεννήσει και μου έπεσαν βαριά όλα μαζί. Η δουλειά, το παιδί, ο χωρισμός με τον Μάριο (σ.σ. Αθανασίου) – ευτυχώς δεν ήταν βαρύς αλλά ό,τι πιο ήπιο θα μπορούσε να συμβεί-, κάτι μετακινήσεις σε σπίτια αχρείαστα που ακόμη πληρώνονται χωρίς λόγο και αιτία, πολλές δουλειές, πολλά έξοδα.
Μας βρήκε η κρίση, το “μαύρο” στο MEGA, ο Μάριος κι εγώ μείναμε απλήρωτοι πάρα πολλές φορές, κάτι capital controls, διάφορες τρέλες. Έπαθα και το στραπάτσο με τη μέση μου, ξυπνούσα και έκλαιγα κάθε μέρα. Δεν μπορούσα να δέσω ούτε τα κορδόνια μου, ένιωθα ότι σκέβρωνα, ήμουν καταβεβλημένη.
Είπες “τώρα είμαι καλά”. Πως γίνεται χωρίς να έχεις σύντροφο, από όσο ξέρω;
Και γιατί πρέπει να είμαι καλά μόνο με σύντροφο; Δεν μπορώ να είμαι καλά μόνη μου; Έχω να μείνω χρόνια μόνη μου και περνάω τέλεια. Μου αρέσει που μένω σε ένα μικρό σπιτάκι στον Λυκαβηττό, έχει μεγαλώσει ο γιος μου, μένει παραδίπλα, είμαστε πολύ οργανωμένοι, βλέπω τις φίλες μου, έχω τον κύκλο μου. Η συντροφικότητα δεν μου έλειπε ποτέ. Όσο υπέροχος μπορεί να είναι ο έρωτας, τόσο καταστρεπτικός μπορεί να γίνει. Σ’ αυτή τη φάση που είμαι έχω ανάγκη τον εαυτό μου.
Έχω παρακάτσει με συντρόφους και με όχι συντρόφους σε διάφορα είδη σχέσεων που έχω ζήσει σε αυτή τη ζωή. Αυτό που μου έχει λείψει είναι το τίποτα. Και επίσης δεν είμαι ο άνθρωπος που θέλει να γεράσει με κάποιον. Καταρχάς θα γεράσει μόνος του. Δεν έχω σχέδιο να περνάνε τα χρόνια και να έχω δίπλα μου κάποιον στον καναπέ. Αυτό που με εκφράζει είναι να μπορώ να βρίσκομαι με έναν άνθρωπο την ώρα που θέλουμε, όπως θέλουμε, να είμαστε πολύ καλά και αγαπημένοι και μετά ο καθένας να πηγαίνει στο σπίτι του στον χώρο του. Και μετά, ξανά.
