του Γιάννη Λάμπρου, πρώην δημοτικού συμβούλου
Δεν χρειάζεται παρά κοινός νους, πλέον, για να καταλάβεις ότι το τέλος των ιδεολογιών που υποστήριζαν κάποιοι δεν ήταν παρά η παραδοχή ότι το κέρδος δεν έχει ιδεολογία. Καλή η παγκόσμια αγορά αλλά μόνο όταν επιτρέπει σε εμάς να πουλάμε ελεύθερα. Όταν το κάνουν και οι άλλοι, και μάλιστα επιτυχημένα, πρέπει να μπουν δασμοί.
Αλλά και κάτι επιπλέον. Οι παγκόσμιοι ανταγωνισμοί συντελούνται ακόμα μέσα από κρατικές οντότητες. Το MAGA (Make America Great Again) είναι το νέο δόγμα της πολιτικής των ΗΠΑ και είναι σαφές ότι όταν λένε America δεν εννοούν την Ήπειρο.
Ακόμα όμως κι αν κάποιος περιορίζει τη θεματολογία του στο εσωτερικό της Ελλάδας δεν χρειάζεται παρά κοινός νους για να είσαι το λιγότερο επιφυλακτικός για το τι πρέπει να περιμένεις από την παραμονή στην εξουσία του πιο αντιδημοφιλούς μάλλον πρωθυπουργού των τελευταίων πενήντα χρόνων. Κι εδώ η κριτική δεν μπορεί να παραμένει μόνο στο επίπεδο των ιδεών αφού ο κ. Μητσοτάκης έχει αποδείξει ότι η φιλελεύθερη ιδεολογία του οπισθοχωρεί μπροστά στην εξυπηρέτηση ιδιοτελών συμφερόντων.
Πώς αλλιώς να εξηγήσεις τον απόλυτο έλεγχο που επιχειρείται επί όλων των επιπέδων της εξουσίας, δικαστική, νομοθετική, εκτελεστική, ακόμα και των θεσμών που θα έπρεπε να ελέγχουν την εξουσία , ανεξάρτητες αρχές, δημοσιογραφία. Φυσικά όλα αυτά συμβαίνουν μέσα σε ένα συγκεκριμένο πολιτικό περιβάλλον αυτό της κυριαρχίας της δεξιάς παράταξης και με αυτή την έννοια η αντίθεση δεξιάς –αριστεράς έχει ακόμα νόημα. Το αποκαρδιωτικό όμως είναι ότι η επιρροή της δεξιάς έχει καταφέρει να ακουμπήσει και τμήμα της αντιπολίτευσης. Ιδιωτικά Πανεπιστήμια, πολεμικοί εξοπλισμοί και τραπεζικό σύστημα κάποτε αποτελούσαν κόκκινες γραμμές πολιτικής αντιπαράθεσης ενώ σήμερα περιχαρακώνουν τη συναίνεση που οδηγεί στη δεξιά κυριαρχία.
Κοινός νους λοιπόν, χρειάζεται και για να οργανώσουμε την αντίσταση. Κι αυτό που λέει ο κοινός νους είναι ότι είναι κακό χωριό τα λίγα σπίτια. Αφαιρούν δυναμική και στρέφουν πολλούς στον αναχωρητισμό. Κι ας λένε κάποιοι ότι η ενότητα μειώνει τα ακροατήρια. Στην πολιτική το άθροισμα δημιουργεί πάντα πολλαπλασιασμό. Αρκεί να ξέρεις πού θες να πας και τι να καταφέρεις. Κι αν υπάρχει κι ένα πρόσωπο ικανό να εμπνεύσει, γιατί εδώ είναι Βαλκάνια, έχει σημασία και το πρόσωπο, τότε θα μπορούμε να μιλάμε όχι απλά για τη νίκη του κοινού αλλά για την ελπίδα του νου.
