«Η τσάντα στο σχολείο», δράση υποβάθμισης του εκπαιδευτικού έργου

«Η τσάντα στο σχολείο» δράση υποβάθμισης του εκπαιδευτικού έργου». «Η τσάντα στο σχολείο», μια πρόχειρη, μεμονωμένη, αποσπασματική και εμβαλωματική παρέμβαση στο πλαίσιο, δήθεν αναβάθμισης της σχολικής ζωής και σύνδεσής της με την κοινωνική πραγματικότητα το μόνο που αποσκοπεί είναι την εξόντωση του δημόσιου σχολείου. Η συγκεκριμένη δράση είναι το δεύτερο καλοσχεδιασμένο βήμα του υπουργείου. Το πρώτο ήταν η διάλυση του ολοήμερου σχολείου με το κλέψιμο της ώρας μελέτης –προετοιμασίας από τους μαθητές και τη δημιουργία ενός φτωχού μικρού σχολείου καταργώντας τον υπεύθυνο δάσκαλο στην απογευματινή ζώνη μειώνοντας κατά χιλιάδες τις θέσεις εργασίας . Γιατί ο μαθητής να διαβάζει ή να γράφει στο σπίτι και όχι στο σχολείο; Το σχολείο να γίνει υποχρεωτικά ολοήμερο. Να γίνονται περισσότερες ώρες στο σχολείο. Η παραμονή της τσάντας των μαθητών στο σχολείο για ένα ή περισσότερα Σαββατοκύριακα τον μήνα χωρίς να συνοδεύεται από τις απαραίτητες αλλαγές στα Αναλυτικά Προγράμματα Σπουδών και το Εβδομαδιαίο Ωρολόγιο Πρόγραμμα Διδασκαλίας , αλλά και την αναγκαία αναδιάρθρωση και εξορθολογισμό της διδακτέας ύλης των μαθημάτων, δεν έχει να προσφέρει απολύτως τίποτα στην εκπαιδευτική διαδικασία. Το μόνο που προσφέρει είναι στο να απαγορεύσει στα παιδάκια να διαβάσουν μαθήματα το συγκεκριμένο Σαββατοκύριακο. Και δεν αρκείται στην καθοδήγηση προς τους δασκάλους, για παράδειγμα, να μην δώσουν εργασίες στα παιδάκια εκείνο το συγκεκριμένο Σαββατοκύριακο. Αυτό δεν είναι αρκετό. Η τσάντα κρατείται στο σχολείο ως όμηρος, ώστε κι αν ακόμη περάσει από το μυαλό κανενός παιδιού η ιδέα να ανοίξει ένα βιβλίο έτσι, από μόνο του, ή να πάρει μια γόμα από την κασετίνα, να μη μπορεί. Αυτό το αλλοπρόσαλλο μέτρο είναι κατά τη γνώμη μου χαρακτηριστικότερο δείγμα γραφής του Υπουργείου Παιδείας από άλλα, καθώς συνδυάζει μια σειρά από χαρακτηριστικά (προχειρότητα, έλλειψη σχεδιασμού και στρατηγικής, αφηρημένη ιδεοληψία, αβάσιμη αίσθηση αυθεντίας, νοοτροπία κρατισμού και επιβολής, ψήγματα αγαθών προθέσεων, αφέλεια) που φαίνονται και στα υπόλοιπα δείγματα γραφής (η αφαίρεση από το μάθημα της Ιστορίας της Γ’ Λυκείου την Ιστορία του Παύλου Μελά, του Γερμανού Καραβαγγέλη, του Ίωνα Δραγούμη αλλά και του Μακεδονικού Αγώνα, δίνοντας την εξήγηση ότι «για να μην κουραστούν οι μαθητές από τις επαναλήψεις». Συγκεκριμένα, το υπουργείο Παιδείας υποστηρίζει ότι η συγκεκριμένη μείωση «έγινε προκειμένου αν ελαφρυνθεί η τσάντα του μαθητή και στο πλαίσιο της εκμάθησης των συγκεκριμένων κεφαλαίων στην τρίτη γυμνασίου») του συγκεκριμένου Υπουργείου τα τελευταία χρόνια, αλλά πιο αποσπασματικά. Η ισορροπημένη διαχείριση του ελεύθερου χρόνου για τα παιδιά είναι πράγματι πολύ σημαντικό θέμα. Σε άλλες χώρες ο σεβασμός του ελεύθερου χρόνου των παιδιών είναι προτεραιότητα του εκπαιδευτικού συστήματος, αλλά εξασφαλίζεται από τον προσεκτικό σχεδιασμό του προγράμματος σπουδών, και όχι από την επιβολή υποχρεωτικού ελεύθερου χρόνου ή την απαγωγή της τσάντας που μεταφέρει τα βιβλία και το υλικό που χρειάζεται ο μαθητής για να διαβάσει ή να γράψει στο σπίτι. Το σημαντικότερο είναι η πεποίθηση που προκύπτει από αυτή τη μικρή, ταπεινή δράση: πως ολόκληρη η ανάπτυξη των παιδιών, ακόμα και εκτός σχολείου, ακόμα και η διαχείριση του ελεύθερου χρόνου τους, είναι αρμοδιότητα του Υπουργείου Παιδείας. Η αντίληψη ότι το κράτος δεν έχει λόγο μόνο στο τι θα μαθαίνουν τα παιδιά στο σχολείο, αλλά και στο πότε θα τα μαθαίνουν, καθώς και στο πότε δεν θα μαθαίνουν. Το υπουργείο δηλαδή είναι η αυθεντία που αφ’ ενός θεωρεί ανίκανους τους γονείς να ρυθμίσουν το τι κάνουν, πότε και πόσο παίζουν τα παιδιά τους και αφ’ ετέρου θεωρεί ότι αυτή η ανικανότητα δεν αντιμετωπίζεται, ας πούμε, με ενημερωτικό υλικό ή δράσεις επιμόρφωσης των γονέων, αλλά με την απαγωγή της σχολικής τσάντας, των βιβλίων, του υλικού των παιδιών για τέσσερις ημέρες το μήνα. Η εργασία των μαθητών είναι όπως όλες οι εργασίες των ανθρώπων. Εργασία που δεν έχει ωράριο είναι “βάσανο”. Πρέπει οι μαθητές όταν φεύγουν από το σχολείο να σταματάνε να είναι μαθητές και να γίνονται περισσότερο παιδιά. Από τη στιγμή που η ύλη των μαθημάτων είναι συγκεκριμένη, οι διδακτικοί στόχοι αμετάβλητοι και τα σχολικά βιβλία ίδια, είναι σαφές ότι στην πραγματικότητα, ο παραπάνω στόχος είναι ανέφικτος. Όπως ανέφικτοι είναι και οι στόχοι της ουσιαστικής προσέγγισης της ύλης και της άμβλυνσης των εκπαιδευτικών ανισοτήτων και της σχολικής αποτυχίας. Για την αναβάθμιση σχολείου απαιτούνται: αύξηση δαπανών για την παιδεία, μαζικοί μόνιμοι διορισμοί εκπαιδευτικών, μείωση αναλογίας μαθητών ανά τμήμα, στήριξη του ολοήμερου σχολείου που σήμερα λειτουργεί με περισσεύματα ωρών, μείωση της διδακτέας ύλης, πραγματική παράλληλη στήριξη των μαθητών που την χρειάζονται, λειτουργία όλων των υποστηρικτικών δομών, δίχρονη δημόσια υποχρεωτική προσχολική αγωγή και εκπαίδευση. Ένα τέτοιο σχολείο θα υπηρετεί πραγματικά τις ανάγκες των μαθητών για μόρφωση, δημιουργική και ολοκληρωμένη προσέγγιση της γνώσης και ελεύθερο χρόνο.