Του Θέμη Μπάκα
Βρισκόμαστε στη μέση ενός αιώνα που ξεκίνησε με μεγάλες υποσχέσεις για τεχνολογική πρόοδο, κοινωνική πρόνοια, ανθρώπινα δικαιώματα και βιώσιμη ανάπτυξη. Αντί, όμως, να χτίσουμε ένα αύριο πάνω σε γερά θεμέλια, παραλάβαμε τα απομεινάρια μιας εποχής που ποτέ δεν τόλμησε να κάνει την αυτοκριτική της.
Η σημερινή γενιά — οιεικοσάρηδες, τριαντάρηδες και σαραντάρηδες— δεν γνώρισε έως ώρα πραγματική ευημερία με όρους ισότητας, αξιοκρατίας και σταθερότητας. Μεγάλωσε μέσα στη σκιά αλλεπάλληλων κρίσεων και τραυμάτων: τρία μνημόνια, μαζική φυγή στο εξωτερικό, υπογεννητικότητα, δημογραφική κατάρρευση, ερημοποίηση της περιφέρειας και έλλειψη παραγωγικού μοντέλου. Μια διαρκής διάψευση. Μια γενιά που έμαθε να ζει με την αβεβαιότητα και να παλεύει χωρίς καμία εγγύηση.
Η προηγούμενη — και η προπροηγούμενη — γενιά, που ακόμη επιμένει να πρωταγωνιστεί, διαμόρφωσε με τις πολιτικές επιλογές και τις πράξεις της τη σημερινή πραγματικότητα. Όχι ως παθητικός παρατηρητής, αλλά ως ενεργός συμμέτοχος μέσω της ύψιστης δημοκρατικής διαδικασίας: της ψήφου. Με τις εκλογικές της αποφάσεις στήριξε πολιτικές δυνάμεις, πρόσωπα και μοντέλα εξουσίας που απέτυχαν να σχεδιάσουν ένα μέλλον αντάξιο των παιδιών και εγγονιών της.
Υπήρξαν, όμως, και άνθρωποι μέσα σε αυτή τη γενιά που μίλησαν, που στάθηκαν μπροστά στην ευθύνη του αύριο και της επόμενης γενιάς. Άνθρωποι που δεν ήταν αρεστοί στη στιγμή, που δεν βρήκαν χώρο και υποστήριξη, παρά τις φωνές τους για αλλαγή και υπευθυνότητα. Δυστυχώς, οι επιλογές της προηγούμενης γενιάς στοιχειώνουν ακόμα τα ίδια τους τα παιδιά και τα εγγόνια.
Οι πολιτικές που κυριάρχησαν ήταν συχνά κοντόφθαλμες, πρόχειρες και ιδιοτελείς. Υποσχέθηκαν πρόοδο, αλλά παρέδωσαν χρέος. Μίλησαν για μεταρρυθμίσεις, όμως οικοδόμησαν μηχανισμούς αναπαραγωγής της μετριότητας. Ανέθρεψαν γενιές με το σύνθημα «φρόντισε τον εαυτό σου» και όταν οι νέοι ζήτησαν κάτι συλλογικό, τούς αποκάλεσαν αφελείς.
Και σήμερα; Πολλά από τα ίδια πρόσωπα — που άσκησαν ή ασκούν εξουσία, τόσο στην κεντρική πολιτική σκηνή όσο και σε τοπικό επίπεδο — ζητούν ξανά τη στήριξή μας «για ένα καλύτερο αύριο». Ζητούν από τα παιδιά και τα εγγόνια τους να τους εμπιστευτούν το παρόν και να τους παραδώσουν το μέλλον. Να τους χαρίσουν ακόμη μια ευκαιρία.
Όμως, αναρωτήθηκαν ποτέ αν οι προηγούμενες επιλογές τους έγιναν για το κοινό καλό ή για το πρόσκαιρο συμφέρον τους; Αναλογίστηκαν αν αντάλλαξαν το συλλογικό μέλλον με λίγες ψήφους και λίγους σταυρούς παραπάνω; Στάθηκαν έστω για μια στιγμή μπροστά στον καθρέφτη της ιστορίας και σκέφτηκαν τι πραγματικά αφήνουν πίσω τους; Εμείς ρωτάμε:
Πού είναι, τελικά, οι ευκαιρίες του 21ου αιώνα;
Πού είναι τα ανθρώπινα δικαιώματα, όταν η Παιδείαεμπορευματοποιείται, η Υγεία υποβαθμίζεται και η εργασία γίνεται ευκαιριακή;
Πού είναι η αξιοκρατία, η δικαιοσύνη και η αληθινή πολιτικήσυμμετοχή;
Η παγκόσμια κοινότητα — υπό την καθοδήγηση της ίδιας γενιάς — μάς έδειξε ότι ο 21ος αιώνας δεν είναι ο αιώνας του ανθρωπισμού, αλλά της σύγκρουσης, της ανισότητας και του φόβου. Ενώ η τεχνολογία καλπάζει, η ανθρωπιά υποχωρεί.
Οι νέες γενιές δεν ζητούν εύκολα κέρδη ή χάρη. Ζητούν να σταματήσουν να τιμωρούνται για τα λάθη των άλλων και να πάψει το παρελθόν να κυβερνά το αύριο. Ζητούν λογοδοσία, ευθύνη, αλήθεια, αντί για κενές υποσχέσεις. Θέλουν χώρο, φωνή, ευκαιρίες, και μέλλον.
Θέλουν να μπορούν να μείνουν στον τόπο τους, να ονειρευτούν, να αγαπήσουν και να δημιουργήσουν, χωρίς το διαρκές βάρος των αποτυχιών των προηγούμενων.
ΣΣ: Ο Θέμης Μπάκας είναι πολιτευτής Αχαΐας.
