του Χάρη Τσιόκα*
Στη σημερινή συγκυρία, όπου η κοινωνία και η χώρα δοκιμάζονται από συσσωρευμένα προβλήματα, γίνεται όλο και πιο φανερό ότι οι πολιτικές της κυβέρνησης της Νέας Δημοκρατίας επιτείνουν τις κοινωνικές ανισότητες, υπονομεύουν τη συνοχή και επιβαρύνουν το μέλλον.
Πρόκειται για πολιτικές μεροληπτικές, χωρίς κοινωνικούς όρους και με σαφώς επιζήμιες συνέπειες για τα ευρύτερα λαϊκά στρώματα και την παραγωγική βάση της Χώρας .
Οι πολιτικές αντιφάσεις
Κι όμως, την ίδια στιγμή, ένα τμήμα στελεχών και ηγετικών ομάδων της αντιπολίτευσης φαίνεται να αναλώνεται σε δευτερεύουσες, κοινωνικά αδιάφορες αντιπαραθέσεις, συχνά διμέτωπες, που απομακρύνουν την πολιτική συζήτηση από το πραγματικό της επίδικο.
Σε αυτό το περιβάλλον καθίσταται επίκαιρη, ίσως περισσότερο από ποτέ, η ανάγκη να επαναφέρουμε στη συλλογική μνήμη μια βασική πολιτική παρακαταθήκη της μεταπολίτευσης : ότι ο αγώνας για πολιτική αλλαγή πρέπει να είναι μονομέτωπος.
Δεν αφορά απλώς την εναλλαγή προσώπων στην εξουσία, αλλά τη βαθιά αλλαγή πολιτικής κατεύθυνσης, προτεραιοτήτων και κοινωνικών συμμαχιών .
Αφορά δηλ :
-την αλλαγή του παραγωγικού ,κοινωνικού μοντέλου και του ρόλου του κράτους.
-το αν η Ελλάδα θα ανακτήσει την πολυδιάστατη εξωτερική πολιτική και τα ωφέλη της
Γιατί τα γεγονότα ασφαλώς και δεν αντιγράφονται , καθιστούν όμως επίκαιρες τις διδαχές τους σήμερα
Η υπενθύμιση αυτή φέρνει στο νου και τις σαφείς οδηγίες που μας έδωσε τότε σε δύσκολες περιόδους, ο Ανδρέας Παπανδρέου , σε συνάντηση που είχαμε με την ιδιότητα της γραμματείας ορισμένα μέλη του τότε Οργανωτικού Γραφείου . Παρ ότι ο ίδιος βρισκόταν υπό πολιτική και δικαστική δίωξη.
Ο προσανατολισμός του ήταν καθαρός: συνεργασίες με κάθε δύναμη που αυτοπροσδιοριζόταν ως προοδευτική, ιδίως ενόψει των επερχόμενων τότε δημοτικών εκλογών, παραβλέποντας την προσωπική φόρτιση από την δίωξη .
Η επιλογή αυτή δεν ήταν θεωρητική· υλοποιήθηκε στην πράξη και απέδωσε απτά, θετικά αποτελέσματα τόσο για τις τοπικές κοινωνίες όσο και για τη χώρα συνολικά.
Οι διεργασίες σήμερα
Σήμερα, ωστόσο, παρατηρείται το αντίθετο φαινόμενο. Οι αγωνίες ρόλων και οι εσωτερικοί ανταγωνισμοί σε ορισμένους πολιτικούς χώρους οδηγούν σε «διμέτωπους», αφήνοντας στο περιθώριο τον βασικό: την κυβέρνηση της Νέας Δημοκρατίας.
Ενδεικτική είναι η εμμονή σε μια σκιαμαχία γύρω από το –ουσιαστικά ανύπαρκτο– πολιτικό στίγμα της κ. Καρυστιανού. Αντί η συζήτηση να εστιάζει στο κατά πόσο και με ποιον τρόπο μπορεί να συμβάλει ο καθένας στο περιεχόμενο μιας ευρύτερης πολιτικής αλλαγής, μετατρέπεται σε αδιέξοδη περιχαράκωση .Γίνεται λοιπόν επίκαιρο ότι : Όσο και αν η ίδια αποπροσανατολίζει σε πολυμέτωπες αντιπαραθέσεις ο αγώνας πρέπει έχει μονομετωπο προσανατολισμό
Τα πολιτικά κόμματα και τα πρόσωπα πρέπει να εγκαλούνται και να κρίνονται από τη συμβολή τους στη διαμόρφωση των όρων για την πολιτική ήττα της Νέας Δημοκρατίας στις εκλογές.
Όχι απλώς την αντικατάσταση του κ. Μητσοτάκη, αλλά την ανατροπή της κυρίαρχης πολιτικής που εκπροσωπεί. Μονομετωπος αταλάντευτα ο αγώνας με κριτή την κοινωνική αγωνία και ανάγκη .
Είναι λοιπόν κρίσιμο να τονιστεί ότι, ακόμη κι αν κάποιοι επιδιώκουν τον αποπροσανατολισμό μέσω πολυμέτωπων συγκρούσεων, ο αγώνας για πολιτική αλλαγή οφείλει να διατηρεί μονομέτωπο χαρακτήρα.
Η κοινωνική πλειοψηφία ενδιαφέρεται για τη πολιτική αλλαγή και όχι τη σειρά κατάταξης των κομμάτων της αντιπολίτευσης
Ιδιαίτερη σημασία έχει και η κοινωνική βάση στην οποία απευθύνονται τέτοιες πρωτοβουλίες: πολίτες που σήμερα αρνούνται ή απέχουν από τη συμμετοχή στις εκλογές. Εάν ενεργοποιηθεί τμήμα του εκλογικού σώματος που απέχει ( ποσοστό που ξεπερνά το 60%) , τότε μεταβάλλονται ουσιαστικά οι εκλογικοί συσχετισμοί . Μειώνεται το ποσοστό αποδοχής της Νέας Δημοκρατίας στους αποφασισμένους ψηφοφόρους, κάτω από το όριο που απαιτείται για την εξασφάλιση του bonus αυτοδυναμίας.
Αποτελεί, συνεπώς, ευθύνη και υποχρέωση των προοδευτικών ρευμάτων –που στο παρελθόν διαιρέθηκαν επιχειρώντας να απαντήσουν στα προβλήματα του χθες– να διδαχθούν και να επεξεργαστούν ρεαλιστικές, εναλλακτικές λύσεις για το αύριο. Αυτό ακριβώς ζητά η υπαρκτή κοινωνική αντιπολίτευση, που απορρίπτει τις λογικές περιχαράκωσης και τις μάχες για την τρίτη ή τέταρτη θέση στο πολιτικό σκηνικό.
Το ζητούμενο είναι η ανασύνθεση των δυνάμεων του σοσιαλισμού, της αριστεράς και της οικολογίας, σε τροχιά συγκρότησης μιας εναλλακτικής κοινωνικής πλειοψηφίας. Με προγραμματική ενότητα διακυβέρνησης, σύγχρονη δομή υλοποίησης ,στελέχωσης και σαφή προσανατολισμό στα πραγματικά προβλήματα της κοινωνίας. Ο προοδευτικός χώρος κρίνεται τόσο ως συλλογικό υποκείμενο όσο και ως άθροισμα ατομικών ευθυνών.
Λάθος αποτελούν οι «εκδηλώσεις-συγκεντρώσεις» που περιορίζονται σε περιχαρακωμένες κομματικές «φωτογραφίες»και διμέτωπους Η κοινωνική πλειοψηφία θέλει να διαμορφώσει πολιτική έκφραση μέσα από πειστικές εικόνες εναλλακτικών λύσεων για τα δικά της προβλήματα. Εκεί ακριβώς βρίσκεται ο πήχης – και εκεί θα κριθεί ο πραγματικός προσανατολισμός όλων.
* Ο Χάρης Τσιόκας είναι πρώην Βουλευτής και πολιτικό στέλεχος
