Αναμφισβήτητα μια από τις σημαντικότερα περίφημες στιγμές της πολιτικής ζωής και συγκεκριμένα της μεταπολίτευσης είναι η ιδρυτική διακήρυξη του ΠΑΣΟΚ στις 3ης του Σεπτέμβρη.
Μια διακήρυξη που δεν ήταν απλά η ληξιαρχική πράξη γέννησης ενός ακόμα κόμματος αλλά ως πράξη είχε τα χαρακτηριστικά μιας ιστορικής πρωτοβουλίας με μοναδικά απίστευτη κοινωνική δυναμική. Μιας ειρηνικής ριζοσπαστικής ρήξης, με γνήσια αλλά προπαντός ελπιδοφόρας προοπτικής που θα σήκωνε τη σημαία της δημοκρατικής πρόκλησης, της ανεξαρτησίας και της σοσιαλιστικής επαγγελίας.
Η ιδρυτική διακήρυξη της 3ης του Σεπτέμβρη δεν ήταν απλά το εφαλτήριο ώστε να εκφραστεί ο μη προνομιούχος και όλοι αυτοί που ένιωθαν περιθωριοποιημένοι από κάθε μορφής λήψη απόφασης. Η 3η του Σεπτέμβρη κατάφερε μοναδικά να ‘’μονιάσει’’ εκείνη τη στιγμή την πολύτιμη παράδοση τριών γενεών. Της γενιάς της εθνικής αντίστασης, των δημοκρατικών αγώνων του 1-1-4 και φυσικά της γενιάς της αντιδικτατορικής πάλης.
Δεν είναι καθόλου τυχαίο που όλοι, 44 χρόνια μετά, μιλούν και θα μιλούν με θαυμασμό γ αυτή την ιστορική στιγμή ορόσημο της σύγχρονης πολιτικής ζωής.
Καταλυτικό ρόλο φυσικά είχε ο ιστορικός ηγέτης ο Ανδρέας Παπανδρέου. Καταλυτικό ρόλο διότι ως ηγέτης με πρωτοπόρους οραματισμούς και ανοιχτούς ορίζοντες, με σύγχρονα για την εποχή πρότυπα και νέο προχωρημένο λόγο ήταν αποφασισμένος να αφήσει τη σφραγίδα του κρίσιμη οριακή στιγμή για την Ελλάδα.
Το ΠΑΣΟΚ κατάφερε να αναδεχθεί στο πιο ανανεωτικό ρεύμα πατριωτικής δημοκρατικής έμπνευσης και παράλληλα στο πιο ελπιδοφόρο ρεύμα ριζικής αλλαγής και σοσιαλιστικής πολιτικής.
Η διακήρυξη της 3ης του Σεπτέμβρη,44 χρόνια μετά, παραμένει επίκαιρη.
Σήμερα απαιτούνται ουσιαστικά ανοίγματα και νέες σύγχρονες συνθέσεις που οφείλουν να αφορούν ιδέες και πολιτικές και κυρίως όλους αυτούς που εξέφραζε, εκφράζει και θα συνεχίσει να εκφράζει η ιστορική διακήρυξη του ΠΑΣΟΚ.
