Η απόφαση της νέας υπουργού Παιδείας να προωθήσει, ως πρώτη ενέργεια, την κατάργηση της Νομικής Σχολής στο Πανεπιστήμιο Πατρών , που προώθησε ο προκάτοχός της, ήταν λογικό να προκαλέσει αντιδράσεις ένθεν κακείθεν!
Άλλωστε από την αρχή της εξαγγελίας το θέμα ενεπλάκη στις συμπληγάδες της πολιτικών σκοπιμοτήτων, με αποτέλεσμα να θεωρηθεί προεκλογική παροχή!
Όμως προκάλεσε και αδικαιολόγητες «εκρήξεις» τοπικιστικού χαρακτήρα και συντεχνιακών λογικών!
Το βέβαιο είναι πως η ίδρυση μιας σχολής πρέπει να έχει κύρια προοπτικές βιωσιμότητας, αλλά και περαιτέρω ανάπτυξης του ακαδημαϊκού ιδρύματος , στο οποίο εντάσσεται.
Αιτιολογίες άρνησης τύπου «έχουμε ήδη πολλούς άνεργους δικηγόρους δεν χρειαζόμαστε και άλλους», ή «σχολές υπηρετούν τα εθνικά συμφέροντα, γιατί βρίσκονται στην παραμεθόριο», απέχουν παρασάγγας της πραγματικότητας.
Η λειτουργία νομικής σχολής στην Πάτρα, δεν έχει ως κριτήριο την συγκέντρωση μεγαλύτερου αριθμού φοιτητών στην περιοχή, για οικονομικά οφέλη. Στοχεύει στην ολοκλήρωση ενός πανεπιστημίου που διεθνώς κατακτά κάθε χρόνο επίζηλες θέσεις για τις επιτυχίες του, στους τομείς της έρευνας και της καινοτομίας.
Και η Νομική δεν θα ήταν απλά μια νέα σχολή. Θα ήταν η αφορμή οι φοιτητές να μην αναζητούν τρόπους για την συνέχιση των μεταπτυχιακών σπουδών τους μακριά από το ίδρυμα που φιλοξενούνται. Γιατί θα παρείχε τη δυνατότητα της διεύρυνσης του μεταπτυχιακού πεδίου έρευνας και σε άλλες ειδικότητες.
Για να μην παρακάμψουμε το γεγονός πως η ίδρυση της σχολής αποτελεί ένα αίτημα σύσσωμης της τοπικής κοινωνίας.
Αλλά και αυτή αν θεωρηθεί πως αποβλέπει σε οφέλη, η απάντηση έρχεται από την ακαδημαϊκή κοινότητα, που επιζητά την λειτουργία της για την ολοκλήρωση ενός Ιδρύματος που θα παρέχει στους φοιτητές του πλήρες επιστημονικό πεδίο γνώσης…
