Του Θέμη Μπάκα*
Εν έτει 2025, σε μια εποχή που ολόκληρος ο πλανήτης επαναπροσδιορίζει την έννοια της εργασίας και της ισορροπίας της ζωής, μια μικρή χώρα στη γωνιά της Μεσογείου κατάφερε ξανά να τραβήξει τα βλέμματα της διεθνούς κοινότητας – και όχι για τους λόγους που θα θέλαμε.
Η Ελλάδα, η χώρα που γέννησε τη δημοκρατία, ψήφισε ένα νομοσχέδιο που επιτρέπει εργασία έως και 13 ώρες ημερησίως. Ενώ κράτη όπως η Γαλλία, η Ισπανία, η Ολλανδία και πρόσφατα η Ιαπωνία, πειραματίζονται με τετραήμερη εργασία και μειωμένο ωράριο, εμείς επιλέξαμε τον αντίθετο δρόμο – αυτόν της εξάντλησης, της υπερεργασίας και της φθοράς.
Μονοπωλήσαμε και πάλι το παγκόσμιο ενδιαφέρον, πρωτοτυπώντας σε μια κατεύθυνση που μοιάζει να πηγαίνει κόντρα στο ρεύμα της εποχής.
Την ίδια ώρα που η ακρίβεια σαρώνει κάθε νοικοκυριό και οι πολίτες παλεύουν να τα βγάλουν πέρα, αντί η Πολιτεία να αυξήσει τα εισοδήματα, επιλέγει να αυξήσει τις ώρες εργασίας.
Η Ελλάδα γίνεται πλέον η χώρα που θεσμοθετεί και νομιμοποιεί την υπερεργασία, δίνοντας μάλιστα διευθυντικό δικαίωμα στην εξάντληση. Μια χώρα που, αντί να προστατεύει τον εργαζόμενο, τού ζητά να δουλέψει περισσότερο για να επιβιώσει μέσα στην ίδια του τη φτώχεια.
Η είδηση έκανε τον γύρο του κόσμου μέσα σε λίγες ώρες. Τα κεντρικά δελτία ειδήσεων της Αυστραλίας και της Ινδίας αφιέρωσαν ρεπορτάζ για την «παράξενη ελληνική επιλογή», ενώ διεθνή μέσα μαζικής ενημέρωσης δημοσίευσαν άρθρα με τίτλους, όπως «Η χώρα που επιστρέφει στον 19ο αιώνα» ή «Όταν η καινοτομία σημαίνει περισσότερη δουλειά».
Κι εμείς, όπως πάντα, διχασμένοι: άλλοι μιλούν για «ευκαιρία ανάπτυξης», άλλοι για «νομιμοποίηση της εκμετάλλευσης».
Όμως, πίσω από τους τίτλους και τα πολιτικά συνθήματα, μένει μια βαθιά κοινωνική ανησυχία: Πόση δουλειά αντέχει ο άνθρωπος; Και πόσο χρόνο μπορεί να στερηθεί από τη ζωή του, στο όνομα της προόδου;
Μόνο όποιος δεν έχει γνωρίσει την κόπωση, την ανασφάλεια και τη φθορά της καθημερινής πάλης για τον βιοπορισμό, μπορεί να βλέπει την εξάντληση ως «παραγωγικότητα».
*Ο Θέμης Μπάκας είναι πολιτευτής Αχαΐας.
