Παράξενο; Δεν γνώρισα τον Κώστα Πετρόπουλο από το μπάσκετ αλλά από την πολιτική! Και ίσως να είμαι ο μόνος. Ήταν το 1974. Οι πρώτοι μήνες της μεταπολίτευσης και εγώ από ένα τομεακό γραφείο της ΚΝΕ, έχω χρεωθεί την καθοδήγηση της ΟΒ των σπουδαστών της Γυμναστικής Ακαδημίας. Γραμματέας αυτής της ΟΒ, ο Τάκης Πετρόπουλος, ο Κώστας νεαρό μέλος. Πρωτοετής στην Σχολή, αν θυμάμαι καλά. Του είχα κάνει και παρατήρηση μια φορά, γιατί στην διάρκεια μιας συνεδρίασης, δεν παρακολουθούσε την εισήγηση, αλλά μιλούσε με δύο άλλα παιδιά!
Έκτοτε τα Σαββατοκύριακα, για δικούς μου λόγους ερχόμουνα στην Πάτρα, κανονίζαμε με τον Τάκη τις πολιτικές μας συνεργασίες να τις κάνουμε στην Πάτρα. Συνήθως μετά το τέλος της προπόνησης. Άρχισα να βλέπω και τους αγώνες. Με την οριστική εγκατάσταση μου στην Πάτρα το 76, δεν ξαναέχασα παιχνίδι των Πετρόπουλων και του Απόλλωνα. Του Κώστα και του Απόλλωνα.
Χωρίς να διεκδικώ γνώσεις ειδικού, τολμώ να πω, ότι είναι ο μεγαλύτερος παίκτης που ανέδειξε το Ελληνικό Μπάσκετ. Τηρουμένων των αναλογιών, στις συνθήκες της εποχής, ήταν ένα σκαλί παραπάνω από τους επίσης πολύ μεγάλους Παναγιώτη Γιαννάκη και Νίκο Γκάλη. Ο Γκάλης, έζησε τα νεανικά του χρόνια στο Αμερικάνικο μπάσκετ, με την πολύ μεγάλη εξειδίκευση στην αθλητική προετοιμασία. Και οι δύο έπαιξαν σε μεγάλες, πιο οργανωμένες ομάδες της εποχής. Στο κέντρο της προσοχής, με επαγγελματική νοοτροπία οι ίδιοι, με επαγγελματική οργάνωση οι ομάδες τους.
Ο Κώστας, στα τσιμεντένια γήπεδα της Πάτρας, χωρίς τη βοήθεια ειδικών, έπαιξε μόνο με το φυσικό του ταλέντο, που το διέθετε στον μέγιστο βαθμό. Κατάφερε να διακριθεί με μία επαρχιακή ομαδούλα, να τον θαυμάσει η Ελλάδα και ολόκληρο το Ευρωπαϊκό μπάσκετ. Αθλητικός, αλτικός, έξυπνος και εύστροφος στο γήπεδο, προσέφερε περισσότερο από όλους τους συναθλητές της εποχής του, αυτό που κάνει τους φιλάθλους να αγαπούν το μπάσκετ. Το θέαμα, μαζί με την φυσική του ευγένεια και την πλήρως ολοκληρωμένη ανθρώπινη προσωπικότητα του, τον έκαναν να είναι ο αθλητής που σημάδεψε το άθλημα για πολλές γενιές, πριν και μετά από αυτόν.
Δυστυχώς, σήμερα τα πάντα υποτάσσονται, και ο αθλητισμός, στο γνωστό συνολικό σύστημα συμφερόντων. Ο Κώστας δεν θέλησε ποτέ να είναι μέρος αυτού του συστήματος. Και έκανε καλά.
Η Πολιτεία, με μεγάλη καθυστέρηση, αποφάσισε να τον τιμήσει, δίνοντας το όνομα του στο γήπεδο που τερμάτισε την αθλητική του καριέρα. Είναι η ελάχιστη τιμή! Και είναι πολύ κατώτερη της αναγνώρισης με την οποία τον τιμούν οι φίλαθλοι όλων των γενεών.
Του εύχομαι τα καλύτερα στην ζωή του!
(Από την σελίδα του στο facebook)
