Την ώρα που η Κυβέρνηση πνίγεται στην πλημμύρα των υποσχέσεων που σκόρπισε, με μόνο σκοπό την επικράτησή της στις εκλογές και βουλιάζει δημοσκοπικά υπό το βάρος των επιπρόσθετων φόρων και περικοπών που ακολούθησαν τα CapitalControlsκαι το 4ο μνημόνιο,ψάχνει επί ματαίω σωσίβιο που το βρίσκει στον εκλογικό νόμο.
Ο Αλέξης και το εκλογομαγειρίο της «ανανεωτικής» μετά ΛΑΕ αριστεράς, τον ξέθαψαν από τα τάρταρα της Κουμουνδούρου εκεί που κρύβουν αραχνιασμένες όλες τις πάλε ποτέ «ριζοσπαστικές» ιδέες που αποτελούσαν την σημαία του ΣΥΡΙΖΑ πριν γίνει κυβέρνηση, πριν γίνει αυτό πουμέμφονταν μέχρι χτες ένακαθ΄όλα συστημικό κόμμα.
Ανέσυρε έτσι την απλή αναλογική και αφού την ρετουσάρισε με το 3% γιατί η «απλή ανόθευτη» δεν τον εξυπηρετούσε,τη χρησιμοποιεί απροκάλυπτα, τόσο για τον αποπροσανατολισμό της κοινής γνώμης και την αλλαγή της ατζέντας στην πολιτική ζωή της χώρας, όσο και ως όχημα μιας πιθανής συμμετοχής του νεομνημονιακού ΣΥΡΙΖΑ σε μια οποιαδήποτε κυβέρνηση, μετά και την επερχόμενη εκλογική συντριβή του, που όπως όλα δείχνουν δεν θα αργήσει να έρθει.
Ο Αλέξης Τσίπρας έχει δείξει και άλλες φορές στο παρελθόν ότι διαθέτει όλα τα γνωρίσματα ενός έμπειρουτακτικιστή που με ψέματα και μεθοδεύσεις παίρνει αυτό που θέλει. Αυτό είναι άλλωστε και το βασικό στοιχείο που τον ανέλιξε από πρόεδρο 15μελούς σε φοιτητοπατέρα, έπειτακομματάρχη και τέλος τον πιο «Ψευτράκο»πρωθυπουργό της χώρας μας μετά τη μεταπολίτευση.
Τώρα όμως το κρίσιμο στοίχημα για τον ίδιο είναι αν η βάση του αριστερού ΣΥΡΙΖΑ μπορεί να συνεχίζει να στηρίζει έναν ελλειμματικά αριστερό αρχηγό αλλά και αν οι «λοιποί» που τον στήριξαν μέχρι σήμερα θα αντιληφθούν πως αυτός ο νόμος φέρει βαρύ το άρωμα της πολιτικής επιβίωσης του ίδιου του Τσίπρα.
