Το γιατί ένας άνθρωπος οδηγείται στον θάνατο, είναι κάτι στο οποίο δεν μπορεί να απαντήσει κανείς εύκολα.
Αυτό ωστόσο που μένει για μας -φίλους και γνωστούς- είναι ότι χάσαμε έναν φίλο πολλών-πολλών χρόνων.
Το φίλο με εκείνο το δειλό και συνεσταλμένο χαμόγελο ανάμεσα στην μετεφηβική παρέα των Ψηλαλωνίων της Πάτρας, την πατρινή φοιτητοπαρέα στην Αθήνα, τις τυχαίες συναντήσεις στην Αθήνα ή την Πάτρα αργότερα, όταν οι ζωές του καθενός μας οδηγούσαν σε άλλους δρόμους,πάντα όμως με την αγάπη και την τρυφερότητα που έχουν οι άνθρωποι μεταξύ τους όταν γνωρίζονται από πολύ νεαρή ηλικία.
Ο Γιάννης Σταματόπουλος ήταν ένας γλυκός άνθρωπος σε όλη του τη ζωή. Έτσι θα τον θυμάμαι.
